COOCHNIA

Mógłby

2009-12-26T17:48:00.007+01:00

SERNIK WANILIOWY

I tak myślę sobie, że w zasadzie wystarczyłby mi tylko ten sernik. Do świętowania. Bo taki prosty jest. I dobry. Minimalistyczny w kolorze. I nawet innych kolorów moim zdaniem nie wymaga. Żadnych polew czekoladowych. Kusiło mnie oprószenie go cukrem pudrem. Zimowo. Nie oprószałam. Zostawiłam w spokoju. Do czasu...

Przepis pochodzi z KWESTII SMAKU. Jest naprawdę bardzo dobry i godny polecenia. Tym razem nie dodałam ziarenek wanilii (ale następnym na pewno to zrobię). Na mielenie twarogu mam swój sposób - rozdrabniam dokładnie na gładką masę przy użyciu robota z ostrzami. Do spodu nie dodawałam batonów Twix, ale zwiększyłam ilość ciastek. Wyszedł naprawdę dobry.

Podaję za Asią, z Kwestii Smaku:

SKŁADNIKI:

Spód:

260 g ciastek Digestive z mleczną czekoladą

50 g roztopionego masła

Masa:

920 g twarogu

60 g miękkiego masła

225 ml śmietany 30%

6 jajek

220 g cukru do wypieków

2 łyżeczki aromatu waniliowego

wyłuskane ziarenka z 1 laski wanilii

1 łyżeczka proszku do pieczenia

1 łyżka mąki ziemniaczanej

PRZYGOTOWANIE:

Spód.

Dno formy o średnicy 25 cm wykładamy folią aluminiową (boki folii wypuszczamy na zewnątrz formy i zawijamy na górnej krawędzi). Ciastka Digestive miksujemy blenderem lub dokładnie kruszymy, mieszamy z roztopionym masłem. Masą wykładamy dno formy. Wstawiamy do lodówki.

Masa.

Twaróg mielimy trzykrotnie lub rozdrabniamy dokładnie przy użyciu robota kuchennego z ostrzami, aż powstanie gładka masa. Mieszamy z masłem i śmietanką. Żółtka ubijamy z połową cukru. Białka ubijamy na pianę, pod koniec dodajemy resztę cukru. Mieszamy twaróg z żółtkami, dodajemy aromat, ziarenka wanilii, proszek do pieczenia, mąkę ziemniaczaną i pianę z białek.

Masę serową wykładamy na przygotowany spód. Przykrywamy folią aluminiową (jeśli chcemy zachować biały wierzch sernika). Wstawiamy do nagrzanego do 180ºC piekarnika i piec 50 minut lub nieco dłużej jeśli masa serowa jest bardzo płynna. Po upieczeniu sernik nie będzie całkowicie ścięty (nie piecze się go do "suchego patyczka"), ale nie powinien być płynny w środku tylko sprężysty. Po całkowitym wystudzeniu zdejmujemy obręcz formy i wkładamy sernik do lodówki na całą noc, bez przykrycia.

Równie dobry i również z KWESTII SMAKU:

S E R N I K
K A W O W Y

Wesołych

2009-12-20T19:38:00.003+01:00

WESOŁYCH ŚWIĄT

Wesołych, radosnych. Rodzinnych (przecież nikt nie jest doskonały). Śniegu..., śniegu dużo. Choinki, której się wybacza, że nie pachnie. Pierogów, które mama robi prawie takie jak babcia. Zmarzniętych rąk, żeby można je było ogrzać herbatą. Policzków czerwonych i nosów czerwonych po długim świątecznym spacerze. Ciszy i spokoju i zadumania czasem. I żadnych postanowień w Nowym Roku, niech po prostu przyjdzie.

Wszystkim tu zaglądającym... przypadkiem i wracającym...

Most za milion

2009-12-09T21:46:00.003+01:00

BROWNIE Z MIGDAŁAMI I BIAŁĄ CZEKOLADĄ

Ciemne jak dni po szesnastej. Tylko nie zostają tak długo jak zimowe wieczory. Znikają. Kawałek po kawałku. W radiu mówili, że jest most do sprzedania. Cena wywoławcza - milion. Fajnie by było mieć most... Koty wciskają się w ciepłe kąty. Ja. W czekoladowe.

Przepis na LEMON, ALMOND AND WHITE CHOCOLATE BROWNIE pochodzi z książki 'The modern wegetarian' Marii Ella. Książka bardzo inspirująca, zwłaszcza jeśli chodzi o fotografie! No właśnie - lemon brownie..., ja pominęłam skórkę otartą z dwóch cytryn.

SKŁADNIKI:

200 g gorzkiej czekolady (70%)

175 g masła (pokrojonego w kostkę)

3 jajka

1 żółtko

150 g drobnego cukru (do wypieków)

25 g kakao

40 g mąki

100 g białej czekolady (pokrojonej na bardzo drobne kawałki)

50 g płatków migdałów

Potrzebna będzie kwadratowa blaszka o boku 23 cm.

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 180 stopni.

Blaszkę wykładamy papierem do pieczenia. Masło z czekoladą ( i ewentualnie skórką cytryny) topimy w miseczce nad lekko gotującą się wodą ( nie może dotykać wody, powinny topić się na parze). Jajka i żółtko miksujemy cukrem, na puszystą masę. Roztopioną czekoladę i masło przekładamy do masy jajecznej i mieszamy. Przesiewamy kakao i mąkę do masy i delikatnie wszystko mieszamy. Dodajemy białą czekoladę i migdały i znów mieszamy.

Przekładamy masę do blaszki i pieczemy przez 25 minut. Sprawdzamy patyczkiem - powinno być wilgotne, ale nie surowe (ewentualnie można piec jeszcze 5 minut). Studzimy w blaszce.

Czekolada w kulkach...

T R U F L E
C Z E K O L A D O W E

Gąbka z bitą śmietaną

2009-12-06T14:32:00.003+01:00

VICTORIA SPONGE

Bitą śmietanę uwielbiam. A tu, dzięki niej, zwykłe niezwykłe ciasto biszkoptowe nabiera zupełnie nowego wymiaru. No i dżem truskawkowy przypomina lato... Bardzo dobre ciasto, naprawdę polecam.

Przepis pochodzi z DELIA'S VEGETARIAN COLLECTION autorstwa Delii Smith. Jedyne, co zmieniłam to przełożenie ciasta. Delia proponuje użycie mascarpone wymieszanego z fromage frais. Zainteresowanych odsyłam do przepisu. A, u Delii jest dżem malinowy i świeże maliny. Ja miałam wielką ochotę na truskawki...

SKŁADNIKI:

175 g mąki

175 g bardzo miękkiego masła (plus trochę do wysmarowania blaszek)

175 g drobnego cukru (do wypieków)

1.5 łyżeczki proszku do pieczenia

3 jajka (o temperaturze pokojowej)

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

1 łyżka cukru pudru

DO PRZEŁOŻENIA:

200 ml śmietanki 30 %

1 łyżka cukru pudru

3 - 4 łyżki dżemu truskawkowego

Potrzebne będą dwie blaszki o średnicy 20 cm. Na papierze do pieczenia odrysowujemy blaszki i wycinamy kółka. Blaszki smarujemy masłem i ich spody wykładamy przygotowanym papierem. Odstawiamy.

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 170 stopni.

Mąkę mieszamy z proszkiem do pieczenia i przesiewamy do miski, w której będziemy wyrabiać ciasto. Dodajemy pozostałe składniki ciasta (masło musi być bardzo miękkie!) i przy pomocy miksera wszystko dokładnie mieszamy. Masa wyjdzie dość gęsta, jeśli będzie bardzo gęsta można dodać dwie łyżki wody (ciągle miksując). Przekładamy masę do blaszek, po połowie do każdej i wyrównujemy wierzch. Wkładamy do rozgrzanego piekarnika i pieczemy 35 minut. Po 30 minutach (nie wcześniej!) można sprawdzić ciasto patyczkiem, ewentualnie dotknąć palcem środka ciasta - powinno być sprężyste.

Podczas pieczenia ciast ubijamy śmietanę dodając cukier puder.

Po upieczeniu, ciasta wyjmujemy z piekarnika i studzimy na kratce. Wyjmujemy z blaszki, odrywamy papier i jeśli są jeszcze lekko ciepłe pozostawiamy do całkowitego ostygnięcia.

Jedno ciasto kładziemy na talerzu, na którym będzie podane, smarujemy dżemem, następnie bitą śmietaną i przykrywamy drugim ciastem, posypujemy cukrem pudrem, przykrywamy (najlepiej miską, która nie będzie dotykać ciasta) i wstawiamy do lodówki na kilka godzin.

Inne dobre...

C I A S T O

M A R C H E W K O W E

Zaczęło się

2009-11-29T17:53:00.004+01:00

PASTA Z WĘDZONEGO ŁOSOSIA

Zaczęło się od bułek. Zwykłych niezwykłych. No bo można je upiec takie bardzo bardzo malutkie. A potem była myśl o kanapkowej uczcie. Wyłącznie kanapkowej, ale takiej, że nikt by nie pożałował, że są tylko kanapki. I chciałby przyjść na jeszcze jedną taką ucztę. I tak sobie jeszcze pomyślałam, że będę szukać kanapkowych inspiracji... Dziś jedna z nich. Prosta bardzo. A jaka dobra! Polecam.

SKŁADNIKI:

170 g wędzonego łososia

500 g serka śmietankowego (np. Philadelphia)

sok z cytryny (u mnie z całej)

pęczek świeżego koperku lub 2 łyżeczki suszonego

pieprz, ewentualnie sól

PRZYGOTOWANIE:

Wszystkie składniki wrzucamy do misy robota kuchennego (używamy nasadki z ostrzami) i rozdrabniamy na gładką masę. Warto najpierw dodać sok z połowy cytryny i sprawdzić smak, bo to kwestia indywidualnych upodobań. Podobnie z solą, z racji tego, że wędzony łosoś może być już wystarczająco słony.

Inny pomysł na rybę:

M A R Y N O W A N A

S M A Ż O N A
M A K R E L A

One

2009-11-28T20:38:00.003+01:00

ZWYKŁE (?) BUŁECZKI

Mam dziś ochotę upiec bułki, pomyślałam, wracając z pracy. Jakieś proste, koniecznie. I dobre. Zaglądam do Pracowni Wypieków Liski, a tam... one. Wspaniałe. Pomyślałam, że można je zrobić całkiem malutkie i urządzić kanapkowe (wypasione) przyjęcie. Koniecznie. Koniecznie! Bardzo, bardzo je polecam i dziękuję Lisce za rewelacyjny przepis.

SKŁADNIKI (podaję za Liską):

na 9 sztuk

210 ml wody lub mleka (ja mieszam pół na pół)

20 g świeżych drożdży

1 łyżeczka soli

1 łyżeczka cukru

10 g miękkiego masła

350 g mąki pszennej

do posmarowania: żółtko wymieszane z 1 łyżką wody

do posypania: sezam, mak, sól

Mąkę, sól i masło ucieramy ręką. W małej miseczce kruszymy drożdże, wsypujemy do nich cukier i 4 łyżki mleka/wody. Dokładnie mieszamy i wlewamy do mąki. Powoli wlewamy pozostałe mleko. Wyrabiamy rękoma lub mikserem. Liska podała, że ciasto będzie dosyć luźne i nie należy podsypywać go mąką, ale moje wyszło gładkie, bardzo elastyczne i nie przyklejało się do rąk. Przekładamy do miski, przykrywamy folią spożywczą. Odstawiamy na 1,5 - 2 godziny do momentu aż podwoi swoją objętość.

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 230 st C.

Smarujemy dłonie oliwą lub olejem (moje ciasto nie przyklejało się do rąk więc nie było takiej potrzeby) i formujemy bułeczki, w sumie 9 sztuk i układamy je na dużej blaszce wyłożonej papierem do pieczenia, zostawiając 5 cm odstępy między nimi. Odstawić do wyrastania na ok. 30 minut (u mnie było to 15 minut).
Bułeczki smarujemy żółtkiem wymieszanym z łyżką wody, posypujemy makiem lub sezamem i wstawiamy do piekarnika na 5 minut. Po tym czasie zmniejszamy temperaturę do 200 stopni C i pieczemy kolejne 5-10 minut (u mnie było dokładnie 10 minut).

Studzimy na kuchennej kratce.

Z falbanką:

P I R O S H K I

Na granatowo

2009-11-23T22:37:00.005+01:00

SAŁATKA... GRANATOWA

Dziś będzie na garście i na trochę i na kilka. I wydłubywanie też będzie. I cierpliwości trochę. I na siedząco, wtedy kiedy można. I świątecznie, już, już, już! I ta czerwień! I kurczak, którego nikt już podobno nie chciał. I będzie wybuchowo, bo z granatem. W sytuacji jak najbardziej pokojowej.

Ech Święta. Czekam, czekam. I się tym czekaniem cieszę. I planuję to, co zawsze. Było, jest i będzie. To, co chciałabym zmienić, ale i tak nie zmienię. To co będzie nowe zupełnie i co się nie powtórzy. Lubię świąteczne popołudnia. Gdy rodzina się już rozejdzie i zostaje świąteczny spokój i świąteczna cisza. Chwilowa. Bo zwykle wtedy mamy drugą 'partię' gości. Przyjaciół, którzy też już świętowali rodzinnie, a teraz jest czas na spotkanie, śmiech, gadanie i... jedzcie, bo kto to wszystko zje. I pomyślałam, że ta sałatka jest idealna na takie właśnie spotkanie. Bo taka... wystrojona.

Sałatka idealna gdy z obiadu zostało trochę pieczonego kurczaka. Świetna na kolację! A i 'dłubanie' w granacie nie takie mozolne jakby się mogło wydawać. I można przysiąść przy tym, odpocząć. Szczególnie polecam tutaj rukolę, ale można zrobić z dowolną sałatą.

SKŁADNIKI:

na dwie osoby

dwie garście rukoli (lub sałaty)

dwie garście mięsa pieczonego kurczaka

owoc granatu

kawałek sera brie lub camembert

dressing:

3 łyżki oliwy

2 łyżki octu balsamicznego

Granat kroimy na pół. I teraz... Słyszałam o dobrej metodzie - energicznym stukaniu drewnianą łyżką w wierzch połówki i... pestki same mają wypaść. U mnie nie chciały wypadać więc odrywałam skórkę częściami i pestki bardzo łatwo odchodziły. Polecam ten sposób. Zbieramy pestki garnatu w miseczce i odstawiamy.

Mięso kurczaka dzielimy na drobne części, podobnie ser. Rukolę rozkładamy na talerzach (po garści na osobę), układamy na niej mięso kurczaka, ser i posypujemy pestkami granatu. Mieszamy oliwę z oliwek z octem balsamicznym i polewamy sałatkę tuż przed podaniem.

Można ewentualnie doprawić solą i pieprzem.

Tym przepisem dołączam do wspólnego gotowania przy okazji BARU SAŁATKOWEGO.

Rukola po raz drugi:

S A Ł A T K A
Z
R U K O L I
Z
M O Z Z A R E L L Ą
I
W I N O G R O N A M I

Pomidorrry!

2009-11-17T19:27:00.013+01:00

PANZANELLA

I pomyśleć, że jeszcze tak niedawno zimy chciałam (nadal chcę)... A tu lata kawałek. Na talerzu. Tego co było (a było?), a szczególnie tego, co będzie. Bo ja planuję słoneczne (tak, żeby pomidory szybko dojrzewały i słodkie bardzo były), gorące i długo się nie kończące. Plan jest. To najważniejsze.

Panzanella pyszna. Pełna smaku. Świeża, orzeźwiająca. A najlepsze chyba w niej to, że można wykorzystać resztki chleba, zwłaszcza tego starszego.

Przepis pochodzi z 'Sarah Raven's Garden Cookbook' (aut. Sarah Raven). Ta książka to mój świeży nabytek, ciągle odkrywany...

W przepisie są dodatkowo anchovis (puszka, 75 g.), które ja pominęłam. Minimalnie też zmieniłam sposób przygotowania. Naprawdę polecam - przepis i książkę.

SKŁADNIKI:

dla 8 osób, jako starter

1 kg dojrzałych pomidorów

2 grube kromki chleba

2 ząbki czosnku (przeciśnięte)

3 łyżki oliwy z oliwek

2 łyżki octu winnego (białego lub czerwonego)

1 łyżka kaparów

1 czerwona cebula

około 12 czarnych oliwek

duży pęczek natki pietruszki

garść listków świeżej bazylii

sól, pieprz

PRZYGOTOWANIE:

Delikatnie nacinamy skórkę pomidorów (ja zawsze robię coś w rodzaju krzyżyka) i polewamy wrzątkiem. Obieramy ze skórki, kroimy w kostkę i przekładamy do miski razem z sokiem, który wypłynął podczas krojenia.

Mieszamy ze sobą oliwę z oliwek, ocet winny, czosnek, szczyptę soli i pieprzu i dodajemy do pomidorów, dokładnie mieszamy.

Chleb rwiemy na małe kawałki (można pokroić w kostkę, mniej więcej 1 cm), dodajemy do pomidorów i dokładnie mieszamy.

Następnie dodajemy kapary, pokrojoną na cieniutkie półksiężyce cebulę, pokrojone oliwki, posiekaną natkę pietruszki i porwane listki bazylii. Wstawiamy do lodówki przynajmniej na godzinę, aż wszystkie smaki dojrzeją.

Tym przepisem również dołączam do wspólnego blogowego sałatkowania zorganizowanego przez Pelę z bloga ZAPISKI KUCHENNE. Więcej o tym na DURSZLAKU. A tu podsumowanie poprzedniej edycji Baru Sałatkowego.

Inny przepis z książki 'Sarah Raven's Garden Cookbook':

C U R R Y

C I E C I E R Z Y C Y

Ciepłe plus zimne

2009-11-16T18:10:00.005+01:00

CIEPŁA SAŁATKA

Fajne to. Takie ciepłe z zimnym. I ciepłe sprawia, że zimne nabiera zupełnie nowego wymiaru i smaku. I pomidory. Koniecznie dojrzałe. Niech poleżą dwa, trzy dni. Sałatka idealna na kolację. Polecam. I podpinam się tym przepisem pod wspólne gotowanie przy okazji BARU SAŁATKOWEGO, zorganizowanego przez Pelę z bloga ZAPISKI KUCHENNE. Więcej na ten temat na DURSZLAKU.

Podsumowanie poprzedniego BARU SAŁATKOWEGO znajduje się tutaj.

Przepis pochodzi z książki Julii Ponsonby pt. 'GAIA'S KITCHEN'. Inne przepisy, które wykorzystałam z tej książki to np. MACARONI CHEESE czy przepis na ciasto na PIZZĘ. I zanosi się na więcej...

SKŁADNIKI:

na 5 - 7 osób

450 g ziemniaków

4 dojrzałe pomidory

5 - 7 jajek

1 średnia czerwona cebula lub pęczek szczypioru

3 - 4 łyżki posiekanej natki pietruszki

DRESSING:

3 łyżki soku z cytryny

5 łyżek oliwy z oliwek

1 łyżeczka musztardy francuskiej (ziarnistej)

1 - 2 ząbki czosnku (przeciśnięte)

sól, pieprz

PRZYGOTOWANIE:

Jajka umieszczamy w zimnej wodzie, doprowadzamy do wrzenia i gotujemy przez 6 minut. Następnie polewamy zimną wodą, aż będą zimne. W książce jest napisane, że to zapobiegnie utworzeniu się zielonkawej otoczki wokół żółtka. Ja z doświadczenia wiem, że po takim zabiegu łatwiej je obierać ze skorupki.

Ziemniaki obieramy i kroimy w kostkę (około 2 cm), wrzucamy do wrzącej wody i gotujemy do miękkości (około 5 - 10 minut). Jeśli jest akurat sezon na młode ziemniaki, można ugotować je w skórce i ewentualnie pokroić na grube plastry (jeśli są małe).

W przepisie zasugerowano, że do gotującej się wody (mniej więcej w połowie gotowania się ziemniaków) można wrzucić garść listków świeżej mięty, dla dodatkowego smaku. Odlewamy ziemniaki i przekładamy je do miski.

Przygotowujemy dressing przez wymieszanie ze sobą wszystkich składników.

Polewamy ziemniaki dressingiem i dokładnie, ale delikatnie mieszamy.

Pomidory kroimy w grubą kostkę, mniej więcej w taką jak ziemniaki. Można użyć pomidorków koktajlowych, wtedy kroimy je na pół.

Obieramy jajka i kroimy w kostkę, odstawiamy.

Cebulę kroimy w drobną kostkę (lub siekamy szczypiorek), siekamy natkę pietruszki.

Dodajemy pomidory, jajka, cebulę (szczypiorek) i natkę pietruszki do ziemniaków, doprawiamy szczyptą soli i pieprzu i delikatnie mieszamy.

Idealnie, gdy podajemy sałatkę jeszcze ciepłą.

Inny przepis z tej książki:

M A C A R O N I
C H E E S E

Czary curry

2009-11-09T22:11:00.012+01:00

CURRY Z CIECIERZYCY

Niejedna kieszeń opowie historię o niejednym dniu. Będzie dowód na pośpiech i na wolną chwilę. Na poplątanie i nieodplątanie. Awizo, na dowód nieobecności i konieczności stania w kolejce. Jedna rękawiczka na dowód zagubienia. Recepta na lekarstwo za cenę po rabacie. Które się kupuje, ale się nie bierze. Zostawia na jeszcze gorsze czasy.

Gdybym teraz włożyła ręce do kieszeni płaszcza. Czarno białego, w kurzą stopkę. Takiego na granicę. Wiosny i jesieni. To bym znalazła. Bilet autobusowy. Dowód na wczoraj. Klucze na dziś i na jutro. Ekologiczną torbę, na wypadek. Zakupów. Papier od łakomstwa, którego nie ma. Bo wypadł. List do wysłania, bez znaczka i bez kodu.

Twoją dłoń.. Cieplejszą od mojej.

SKŁADNIKI:

(dla 6 osób)

1 duża cebula

3 ząbki czosnku

3 łyżki oliwy

25 g świeżego imbiru

chilli (1 świeża lub szczypta suszonej)

250 g ciecierzycy

1 puszka mleczka kokosowego

250 g pieczarek

1 limonka

trawa cytrynowa (1 'źdźbło' świeżej lub łyżeczka ze słoika)

średnia kapusta włoska

2 łyżki sosu sojowego

duży pęczek świeżej kolendry

sól i pieprz

PRZYGOTOWANIE:

Ciecierzycę moczymy w zimnej wodzie dzień wcześniej, następnie gotujemy przez około 40 minut, do miękkości, odcedzamy, odstawiamy.

Pieczarki kroimy na ćwiartki, odstawiamy.

Cebulę kroimy w kostkę, czosnek przeciskamy i wszystko smażymy na oliwie, na wolnym ogniu. Dodajemy ugotowaną ciecierzycę, przetarty imbir, mleczko kokosowe, pieczarki, otartą skórkę i sok z limonki, sól i pieprz. Gotujemy pod przykryciem na wolnym ogniu przez około 30 minut.

Liście kapusty kroimy na grube pasy lub rwiemy na małe kawałki, dodajemy do ciecierzycy. Dodajemy sos sojowy. Gotujemy na wolnym ogniu do momentu aż kapusta będzie miękka. Zdejmujemy z ognia i mieszamy z pokrojoną drobno świeżą kolendrą. Podajemy z ryżem.

Na podstawie:

Kale and chicpeas curry, 'Sarah Raven's garden cookbook', Sarah Raven, wyd. Bloomsbury

Ciecierzycowo:

S A Ł A T K A

K U S K U S

C I E C I E R Z Y C Ą

P O M I D O R K A M I

Sukienki

2009-10-30T20:30:00.016+01:00

Czas powinien biec. Powinien. Bo w tym jednym się chyba zatrzymał. I nie chce się ruszyć. I mi jakby z każdym dniem bardziej Jej brakuje. Nie godzę się i nie oswajam. Z Jej brakiem. A mówią, że jak ktoś odchodzi to najpierw bardzo boli. A potem jest listopad i dojazdy do pracy. Potem jest, co na obiad? I zmywanie naczyń. I święta od święta i z przyzwyczajenia. I wszystkie inne zwykłe rzeczy, które nam zostały. Bez niej. Nie, nie oswajam się i nie godzę. I codziennie chcę żeby tu była. I mówiła i czekała i śmiała się. Przecież wie, że mnie nawet w gardle ściska jak to piszę.

Szukałam kiedyś sukienki. W głębi znajomej szafy. Nawet ten zapach, ten co zawsze, przyjemny. Który zawsze kojarzył się z B. Wszystko, co pochodziło z tamtej szafy pachniało B. Więc szukałam tej sukienki, o którą poprosiła i nie mogłam jej znaleźć. Bo szukałam sukienki, którą B. miała już na sobie. Chciała się pożegnać. Przyszła do mnie w sukience, którą znałam dobrze, którą B. często ubierała. Przyszła się pożegnać.

Przyszła się pożegnać i dać mi znać, że nie trzeba szukać tego, co jest zawsze blisko nas. Nawet jeśli ktoś odchodzi to i tak zostaje.

Są w naszym życiu sukienki, które zapadają w pamięć. Takie, które ubiera się na specjalne okazje i te zwykłe, w które się wyciera mokre ręce. Są sukienki, które ubiera mama i B.

I jest ta jedna ubrana we śnie na pożegnanie.

Gdyby tu była, gdyby miała przyjść to upiekłabym coś bardzo dobrego. Żeby Ją przyjąć jak najlepiej. Popatrz jaka już jestem duża i ile umiem. I byłoby. Jak wtedy gdy piekła dla mnie. Urodzinowe ciasto z truskawkami. Gdyby.

SERNIK KAWOWY

Odkrycie. Absolutne. Takie wyniesienie na wyższy poziom w całej sernikologii. Trzeba się przekonać, 'wsmakować', jak to mówi M. I prosi o kolejny kawałek. Przepis odkryty na Kwestii Smaku. Odkrywanej za każdym razem.

Zmiany, które wprowadziłam... W oryginalnym przepisie użyto śmietankowego sera twarogowego, ja użyłam tłustego twarogu, który 'przerobiłam' na gładką masę przy użyciu robota kuchennego. Użyłam blaszki o średnicy 23 cm, w oryginalnym przepisie - 25 cm. Kawę rozpuściłam w zimnym likierze. Dekorację ograniczyłam do polewy czekoladowej. A, mój piekarnik 'dojedzie' do 230 stopni i w tej temperaturze piekłam.

SKŁADNIKI:

Spód:

150 g ciastek Digestive

80 g masła

50 g gorzkiej czekolady (70%)

Masa serowa:

500 g tłustego twarogu

500 g serka mascarpone

200 g drobnego cukru

4 łyżki kakao

2 łyżeczki ekstraktu z wanilii

4 - 5 łyżeczek kawy rozpuszczalnej

3 łyżki likieru kawowego (użyłam Tia Maria)

100 g gorzkiej czekolady (70%)

3 jajka

200 g śmietany 18 %

Dekoracja:

około 1/3 szklanki mleka

połowa czekolady (która zostanie z przygotowywania masy serowej)

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 180 stopni.

Ciastka drobno kruszymy. Czekoladę i masło topimy w misce umieszczonej nad gotującą się wodą, mieszamy z herbatnikami.
Okrągłą formę (tortownicę) o średnicy 23 cm smarujemy masłem i spód wykładamy papierem do pieczenia. Na spód tortownicy wykładamy masę z ciastek i wstawiamy do nagrzanego piekarnika na 10 minut, odstawiamy do przestygnięcia.

Podnosimy temperaturę w piekarniku do 230 stopni.

Kawę rozpuszczamy w likierze. Czekoladę topimy w kąpieli wodnej (znów nad miską gotującej się wody). Twaróg (zmiksowany na gładką masę lub zmielony) i mascarpone miksujemy z cukrem. Dodajemy kakao, ekstrakt z wanilii, kawę rozpuszczoną w likierze, jajka, śmietanę 18 % i połowę roztopionej czekolady. Wszystko miksujemy na gładką masę, do momentu aż składniki się połączą.

Drugą połowę czekolady mieszamy z mlekiem i odstawiamy aż będzie potrzebna do dekoracji.

Masę wylewamy na spód i pieczemy przez 10 minut w 230 stopniach, następnie obniżamy temperaturę do 110 stopni i pieczemy jeszcze przez pół godziny. Sernik będzie ścięty tylko po bokach. Studzimy przez 1 - 2 godziny w lekko uchylonym piekarniku. Wyjmujemy i całkowicie studzimy. Wstawiamy na noc do lodówki, do całkowitego stężenia.

Dekorujemy czekoladą.

Czekoladowo mi:

G O R Ą C A
C Z E K O L A D A
O
S M A K U
P O M A R A Ń C Z Y

Gdybyś tu była

2009-10-21T22:48:00.012+02:00

SAŁATKA BROKUŁOWA

Gdybyś tu była. To byśmy sobie piły herbatę i kawę. Rozdzierały mandarynki i by pachniało zimą i domem zaraz po wejściu. I byśmy coś dobrego do jedzenia zrobiły.
Takiej jesieni jeszcze nie było. Zachwycam się.
Czaplami, wiatrem , pierwszym mrozem, pokorna. Liśćmi. I słońcem, choć poranek niczego nie obiecuje. Wychodzę z psami. Idę. Zapominam. To psy wyszły ze mną. Czekają, siedzą, leniwe - myślę. A ja chodzę wzdłuż krawędzi łąki. Takiej jesieni jeszcze nie było. A może jesień przychodzi z wiekiem. Że się wybiera jesień. Że się woli jesień.
Rzeka paruje. Trawa chrzęści i chrupie od mrozu. Zmarznę w tych gumakach.
Psy siedzą. Nad zrezygnowanym patykiem.
Ależ wiem. Wiem dokładnie, moja Kochana. Bo ja takich myśli to mam tu na pęczki. Bo tej stronie rzeki. I po tamtej. I jedno dobre jest, że się z tego uczę. Siebie. Użalania i pocieszania. Że poniedziałek. A bez niego nie byłoby piątku. Jedno jest pewne. Coś musi się dziać, bo inaczej by człowiek umarł i nawet nie zauważył. Że umarł. Z nudów.
A może...
A może potrzebne Ci jakieś wyzwanie. E tam może. Jasne, że tak.
Zmiana. Z tych kolosalnych koniecznie.
Ja bym pojechała. Na Twoim miejscu. Po wyzwanie. A co tam. Przecież zawsze można wrócić. Z wyzwań się wbrew pozorom wraca.
Życie trzeba prowokować. I wkurzać.
Inaczej to by człowiek umarł.
I nawet nie zauważył.

SKŁADNIKI:

większy brokuł

1 czerwona papryka

opakowanie sera feta

puszka czerwonej fasoli

sól i pieprz

sos:

4 łyżki śmietany lub jogurtu naturalnego

3 łyżki majonezu

2 ząbki czosnku

szczypta ziół prowansalskich

Czosnek przeciskamy przez praskę i mieszamy ze sobą wszystkie składniki sosu.
Brokuła gotujemy krótko do 'pierwszej' miękkości, odstawiamy do przestygnięcia. Paprykę i fetę kroimy w kostkę, mieszamy z fasolą i pokrojonym drobno (ale nie za bardzo) brokułem. Doprawiamy solą (i tu ostrożnie, feta pewnie już wystarczająco słona, lepiej sprawdzić) i pieprzem. Mieszamy z sosem i odstawiamy na godzinę do lodówki.

Zaskakująco:

S A Ł A T K A
R Y Ż O W A
Z
P E S T O

Stary dobry

2009-10-12T14:54:00.005+02:00

BARDZO DOBRY CHLEB

Podróże, owszem, są dobre. Przecież się człowiek odrywa, przenosi, zmienia widoki. I tęskni, na początku pozytywnie, a potem niecierpliwie. To ja już wolę długie podróże. Bardzo długie. A nie takie na tydzień czy dwa. Bo potem człowiek wraca do domu a jeszcze dłużej do siebie, do starego, dobrego, poczciwego, przewidywalnego porządku. Dopiero jak upiekłam mój ulubiony chleb to poczułam, że wróciłam do domu. Wróciłam ja i spokój.

Ten BARDZO DOBRY CHLEB z bardzo dobrego przepisu na BASIC SAVOURY BREAD DOUGH książki "BREAD MATTERS', Andrew Whitley. Ale - upieczony według nowej metody, którą poznałam dzięki Lisce z White Plate.

SKŁADNIKI:

1 dzień:

3 g świeżych drożdży

150 g wody

75 g mąki pszennej (chlebowej)

75 g mąki razowej

2 dzień:

zaczyn z poprzedniego dnia

150 g mąki pszennej (chlebowej)

75 g mąki razowej

4 g soli

15 g oliwy z oliwek

105 g wody

PRZYGOTOWANIE:

1 dzień:

Rozpuszczamy drożdże w wodzie, dodajemy obie mąki i mieszamy wszystko dokładnie. Przekładamy do pojemnika z przykrywką, powinien być większy, ciasto przynajmniej potroi swoją objętość. Pozostawiamy w temperaturze pokojowej na 16 do 48 godzin.

2 dzień:

Mieszamy ze sobą wszystkie składniki i wyrabiamy aż ciasto będzie gładkie i elastyczne. Przykrywamy i pozostawiamy do wyrośnięcia, na około 1 godzinę.
Wyjmujemy z miski i na blacie oprószamy szczodrze mąką, przekładamy do miski wyściełanej suchą ściereczką, pozostawiamy do wyrośnięcia.

Do piekarnika wstawiamy żeliwny garnek z przykrywką i ustawiamy temperaturę na 220 stopni. Po wyrośnięciu przekładamy chleb do garnka (ostrożnie!) i przykrywamy, wstawiamy do piekarnika i pieczemy z przykrywką 30 minut i potem bez przykrywki kolejne 10 minut.

Cierpliwi i cierpliwsi

2009-10-06T17:39:00.006+02:00

MARYNOWANA SMAŻONA MAKRELA

Dla cierpliwych. Co to mogą zaczekać do jutra. Aż będzie dobre. Albo dla tych jeszcze cierpliwszych, co to mogą poczekać dalej niż jutro, całe długie dwa dni. Aż będzie lepsze. Jeszcze lepsze. W nagrodę aromatyczna ryba, zupełnie na zimno z kromką dobrego chleba posmarowaną masłem, grubo. Lub z ciepłymi ziemniakami i prostą sałatą.

SKŁADNIKI:

4 łyżki mąki

8 filetów z makreli

4 łyżki oliwy z oliwek

sól i pieprz

MARYNATA:

2 duże cebule

100 ml oliwy z oliwek

100 ml octu winnego

30 g cukru

kilka ziaren ziela angielskiego

kilka listków laurowych

Szczyptę soli i pieprzu mieszamy z mąką i obsypujemy nią filety, powinny być całkowicie pokryte mąką. Na patelni rozgrzewamy 4 łyżki oliwy z oliwek i smażymy filety aż będą złote, około 5 - 7 minut. Odstawiamy.
Marynata. Cebule kroimy w plastry i smażymy na wolnym ogniu w 100 ml oliwy z oliwek aż będzie miękka. Zdejmujemy z palnika, dodajemy cukier, ocet winny, ziele angielskie i liście laurowe. Usmażone filety układamy w głębszym naczyniu, można warstwowo przekładając je cebulą. Zalewamy marynatą, przykrywamy i pozostawiamy w lodówce przynajmniej na 24 godziny.

P.S. Makrelę można zastąpić inną białą rybą.

Pływająco:

S O L A
Z
K A P A R A M I

Małżeństwo doskonałe

2009-09-12T21:25:00.004+02:00

SAŁATA Z PIECZONYMI BURACZKAMI I SEREM PLEŚNIOWYM

Są takie smaki, które współgrają ze sobą idealnie. Tak jak te właśnie, buraczki pieczone plus ser pleśniowy. Można by było pokusić się jeszcze o garść orzechów włoskich. No i dressing, dziś do wyboru.

SKŁADNIKI:

dla 2 osób

sałata

100 g sera pleśniowego

4 średnie buraczki (lub więcej małych)

3 łyżki oliwy z oliwek

DRESSING Z OCTEM BALSAMICZNYM I MIODEM:

4 łyżki oliwy z oliwek

1 łyżka miodu

1 łyżka octu balsamicznego

1 łyżka octu winnego

DRESSING CHRZANOWY:

1 łyżka oliwy z oliwek

1 łyżka kwaśnej śmietany

1 łyżka chrzanu

1 łyżka octu winnego

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 220 stopni.

Buraczki myjemy i gotujemy przez około 15 minut. Następnie kładziemy je na kawałku folii aluminiowej, polewamy oliwą z oliwek, zawijamy i pieczemy aż będą miękkie, około 20-30 minut w zależności od wielkości. Wyjmujemy z piekarnika, pozostawiamy do ostygnięcia.

Sałatę rwiemy i układamy na niej pokrojone w ćwiartki (lub mniejsze kawałki) buraczki, dodajemy pokruszony ser i tuż przed podaniem polewamy wybranym dressingiem.

Podążając za smakiem:

S A Ł A T A
Z
S E R E M
P L E Ś N I O W Y M
I
O R Z E C H A M I
P I N I O W Y M I

Sola solo

2009-09-09T20:56:00.012+02:00

SOLA Z KAPARAMI

' ... Chcemy
żeby jednocześnie
były święta i czereśnie...'

A. Poniedzielski

Jeszcze mi nie przeszło. Choć cieszę się wrześniem jak nigdy wcześniej. Dziś z psami na spacerze, zasiedziałam się w słońcu. Zasiedziałam, zapomniałam. Że lata nie było. Niech już będzie piękny wrzesień. W słońcu.

Że proste najlepsze, wiem. Że słone. Jeszcze lepiej. Sola z masłem i kaparami. Bardzo dobra z zieloną sałatką, kuskusem lub młodymi ziemniakami.

SKŁADNIKI:

na dwie osoby

2 filety z soli

4 łyżki masła

4 łyżki kaparów

pieprz

Filety przyprawiamy pieprzem. Na patelni topimy masło, układamy solę (skórą do góry), smażymy na wolnym ogniu przez 2 minuty, odwracamy, posypujemy kaparami i smażymy kolejne 2 - 3 minuty. Podczas smażenia polewamy masłem z kaparami. Zsuwamy na talerz, razem z kaparami i masłem.

Z okazji ryby:

Ł O S O Ś
N A
S Z P I N A K U

Już

2009-09-06T22:39:00.009+02:00

PIERNIK BARDZO CZEKOLADOWY

Jeszcze nie pachnie mandarynkami i pomarańczami, jeszcze tak nie wieje, jeszcze tak bardzo nie pada, jeszcze nie ma długich wieczorów, jeszcze można iść do ogrodu po sałatę... A mi... A mi się chce już zacząć czekać na Święta. Tak już mam, że dość wcześnie zaczynam czekać. Na wigilijną radiową trójkę, nastrojową. Na to, że jak będę robić ciasto na pierogi to będę mocno myśleć o Babci to jakby tam stała i mi mówiła co teraz i co potem. I nie mówiła ile mąki i ile wody, bo nie wie, bo to zależy ile ciasto zabierze.

I skoro tak zimowo się zrobiło to piernik. Koniecznie z tą pyszną czekoladową polewą. Tak pasuje do piernika. Przepis z KWESTII SMAKU . Pominęłam drobno posiekaną czekoladę i pogrzebałam trochę w przyprawach - zamiast jałowca i pieprzu dodałam imbir, kolendrę i kminek.

Podaję za Asią, z KWESTII SMAKU, która jest dla mnie ciągłą inspiracją...

SKŁADNIKI:

CIASTO:

200 g mąki pszennej

100 g mąki żytniej

szczypta soli

2 łyżeczki proszku do pieczenia

szczypta imbiru w proszku

szczypta kolendry w proszku

szczypta gałki muszkatołowej

1/2 łyżeczki cynamonu w proszku

100 g masła

180 g drobnego cukru

100 g płynnego miodu

3 jajka 5 łyżek mleka

POLEWA:

80 g gorzkiej czekolady

2 łyżki cukru

3 łyżki mleka

PRZYGOTOWANIE:

CIASTO:

Piekarnik rozgrzewamy do 180 stopni.

Podłużną formę o długości około 23 cm należy wysmarować masłem i oprószyć bułką tartą.

Obydwa rodzaje mąki należy przesiać do miski i wymieszać z solą, proszkiem do pieczenia oraz przyprawami. Masło ucieramy z cukrem aż powstanie puszysty krem. Zmniejszamy obroty miksera i dodajemy po łyżce miodu, a następnie po jednym żółtku.
Masę wlewamy do miski z mąką i dodając mleko mieszamy wszystkie składniki. Następnie mieszamy delikatnie z białkami ubitymi na sztywną pianę. Ciasto przekładamy do przygotowanej formy, wyrównujemy jego powierzchnię łyżką i pieczemy przez około 50 minut. Można sprawdzić dla pewności patyczkiem - powinien być suchy.

POLEWA:

Połamaną na kostki czekoladę przekładamy do rondelka z grubym dnem wraz z cukrem i mlekiem. Mieszając rozpuszczamy na wolnym ogniu, następnie rozsmarowujemy na wierzchu piernika.

Pozostawiamy do całkowitego przestygnięcia. Jeśli zdąży - z wiekiem lepiej smakuje.

Jeszcze bardziej czekoladowe:

C I A S T O
C Z E K O L A D O W E
Z
K A W Ą

Po Anki

2009-08-31T20:52:00.011+02:00

MACARONI CHEESE

Po Anki chłodne poranki, mówiła Babcia i mówi Mama. I mówię ja. Anki już było dawno, miesiąc temu, ponad. I zimno jest chyba od tamtego momentu, rzeczywiście. Chłodne nie tylko poranki, ale i wieczory. Koc już wyjęty, zielony, ten cieplejszy, na wszelki wypadek, na wypadek leniwego wieczoru na sofie. A ja już czekam na prawdziwy chłód. Na taki co to nie trzeba wybierać - kurtka czy bez. Na dym z kominów, na szuranie w liściach, na deszcz. Na treściwe i ciepłe kolacje. Jak ta dziś.

SKŁADNIKI:

55 g masła

600 ml mleka

5 łyżek mąki

170 g startego sera żółtego

3 łyżki startego parmezanu

220 g drobnego makaronu (np. macaroni)

2 łyżki oliwy z oliwek

szczypta gałki muszkatołowej

sól i pieprz

PRZYGOTOWANIE:

Można użyć macaroni, jak w oryginale lub innego drobnego makaronu. Ja akurat użyłam nieco większego, penne, ale ja bardzo lubię penne.

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 180 stopni.

Makaron gotujemy al dente, odcedzamy, przekładamy do naczynia żaroodpornego i mieszamy z oliwą z oliwek.

Mleko wlewamy do garnka, dodajemy masło i mąkę i gotujemy na wolnym ogniu aż powstanie lekko gęsty sos. Zdejmujemy z ognia, dodajemy około 80 % sera żółtego (reszta na wierzch), gałkę muszkatołową, doprawimy solą i pieprzem. Tak przygotowany sos wlewamy do naczynia z makaronem i dokładnie mieszamy. Wierzch posypujemy pozostałym serem żółtym i parmezanem. Zapiekamy w piekarniku aż wierzch będzie ładnie spieczony, około 40 - 60 minut.

Przepis na podstawie NO FRILLS MACARONI CHEESE z książki GAIA"S KITCHEN, VEGETARIAN RECIPES FOR FAMILY AND COMMUNITY Julii Ponsonby.

Jeśli makaron to może:

Z A P I E K A N K A
M A K A R O N O W A
Z
S E R E M
P L E Ś N I O W Y M

Samiuteńka

2009-08-28T14:31:00.011+02:00

MAKARON Z WĘDZONYM ŁOSOSIEM

A ja tam lubię czasem samotne kolacje. Mogę sobie zjeść na co tylko mam ochotę i zwykle wtedy porywam się na małą jednoosobową ucztę. Wszystkie zaległe smaki, które 'chodziły' za mną od dawna obowiązkowe. Ale. Żeby mieć też czas na zaległe seriale to można coś bardzo szybkiego, prostego i pysznego. Jak ten makaron z wędzonym łososiem, w sosie śmietanowym. Proporcje podałam na dwie osoby, dodatkowo dla przyjaciółki, na wszelki wypadek. Fajnie jest oglądać zaległe seriale z Najlepszą...

SKŁADNIKI:

dla 2 osób

około 350 g makaronu (np. świderki)

opakowanie wędzonego łososia (około 150g - 200g)

małe opakowanie kwaśniej śmietany

pęczek natki pietruszki

PRZYGOTOWANIE:

Łososia rwiemy na mniejsze kawałki, natkę pietruszki siekamy i wszystko, razem ze śmietaną mieszamy z ugotowanym makaronem. Doprawiamy solą i pieprzem.

Podobne:

C A R B O N A R A

Z okazji wtorku

2009-08-25T19:16:00.015+02:00

CIASTO BANANOWE

Z okazji wtorku jest ciasto bananowe. Z okazji wtorku, bo poniedziałek już nie straszy początkiem sennego co rano tygodnia. Środa brzmi obiecująco, bo potem to już czwartek. I nagroda piątek. Za dotrwanie, przeczekanie. Zwykłe ciasto bananowe z okazji zwykłego wtorku. Ciasto jest jak to malinowe, identyczne. Tylko zamiast malin banany.

SKŁADNIKI:

250 g mąki

2 łyżeczki proszku do pieczenia

125 g masła

150 g cukru

2 jajka

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

3 średnie banany

masło do wysmarowania blaszki

PRZYGOTOWANIE:

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 180 stopni.

Potrzebna będzie wąska blaszka, keksówka, o długości 24 cm.

Masło musi być miękkie więc odpowiednio wcześniej wyjmujemy je z lodówki. Banany obieramy ze skórki i rozgniatamy widelcem, odstawiamy.

W jednej misce przesiewamy mąkę razem z proszkiem do pieczenia, odstawiamy. W drugiej misce miksujemy masło z cukrem i ekstraktem z wanilii i dodajemy jedno jajko, znów miksujemy i dodajemy drugie jajko. Masę 'mokrą' dodajemy do mąki z proszkiem i delikatnie wszystko mieszamy aż wszystko się razem połączy. Na koniec dodajemy rozgniecione widelcem banany i znów delikatnie mieszamy. Przekładamy masę do wysmarowanej masłem formy i pieczemy około 45 minut. Najlepiej jeszcze sprawdzić patyczkiem czy ciasto się upiekło, jeśli nie to można jeszcze na chwilę zostawić w piekarniku. Ostudzić w blaszce.

A może?

C I A S T O
M A L I N O W E

Zimą trzy szczypty

2009-08-20T20:07:00.009+02:00

GRUSZKOWA TARTA TATIN

Lubię czekać. Na M. Na jego zwykły powrót z pracy. Codziennie. Układać w głowie co mu dziś powiem. Włącznie z tym szalonym, po którym pokręci głową. A ja jak mała dziewczynka z chudymi nóżkami - patyczkami z przedszkolnego zdjęcia z lalką, którą się nie można było bawić, ale do zdjęcia można było potrzymać, będę piszczeć i zdradzać szczegóły i szybko mówić i jednocześnie nakładać obiad, gulasz chcesz na ziemniaki czy obok? Po tym jak mu powiem kim chcę zostać, bo przecież ciągle nie wiem i szukam i zmieniam. I M. kręci głową i im bardziej mi nie wierzy, nie dowierza tym bardziej mam ochotę spróbować. A dziś upiekłam tartę. Madeleine Peyroux śpiewa i mi się tak nastrojowo zrobiło, że upiekłam. Ułagodzę M., może zapomni pokręcić głową.
Gdyby była zima dałabym trzy szczypty cynamonu, zamiast jednej. Żeby było jeszcze bardziej zimowo (czyli zimowiej) i przytulniej. Będzie lekko chrupała i mocno rozpływała się w ustach. Będzie maślana. I przyjemnie ciepła. A z bitą śmietaną to już można zapomnieć o całym świecie. I wszystkich szalonych pomysłach...

SKŁADNIKI:

opakowanie ciasta francuskiego

6 gruszek

3 łyżki masła

2-3 łyżki cukru

szczypta cynamonu

masło do wysmarowania blaszki

PRZYGOTOWANIE:

Ciasto francuskie, którego użyłam ważyło w sumie 375 g, było już rozwałkowane, a podane na opakowaniu wymiary to 35/22,5 cm. Nie zużyłam całości, z reszty zwykle robię na szybko jakieś małe ciasteczka z dżemem lub cukrem.

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 220 stopni. Potrzebna będzie okrągła blaszka ze zdejmowaną obręczą o średnicy 23 cm.

Gruszki obrałam, przekroiłam na pół i okroiłam połówki po kawałku wokół gniazda nasiennego tak, że wyszły, powiedzmy sobie, półksiężyce. Na patelni roztopiłam masło, dodałam pokrojone gruszki i posypałam cukrem po całej powierzchni. Smażyłam na średnim ogniu. Kiedy gruszki puszczą sok można wszystko wymieszać i smażyć aż sos trochę się zredukuje, będzie gęstszy. Przekładamy gruszki wraz z sosem do wysmarowanej masłem blaszki i przykrywamy ciastem o średnicy około 1 cm większym niż blaszka. Brzeg ciasta zawijamy do środka. Pieczemy około 20 - 25 minut, ciasto powinno być lekko brązowe.
Po upieczeniu zostawiamy tartę w blaszce przez kilka minut, niech się 'uspokoi'. Zdejmujemy obręcz blaszki, do wierzchu ciasta przykładamy talerz i zdecydowanym ruchem odwracamy. W blaszce pewnie zostanie kilka kawałków gruszek, przekładamy je z powrotem na tartę.

Mama mówi

2009-08-17T14:28:00.012+02:00

CIASTO Z MALINAMI

Mama mówi, że jak patrzy na moje zdjęcia, te z teraz, to widzi siebie, te lata wcześniej. I mi się tak ciepło na sercu robi i mam ochotę biec i ją wyściskać i wycałować i już nigdzie daleko nie jechać. Ale wracać. Czasem lubię się zastanawiać i wyobrażać sobie co robiła tego roku życia, tej chwili, w której jestem ja. Co myślała, jakie miała plany. Kim chciała zostać. A teraz myślę sobie... ile bym dała żeby z Nią teraz, razem, pozbierać maliny. I byśmy się śmiały i gadały i podsuwały sobie miskę na maliny. I obmyślały co z nimi zrobimy. Na początku miska byłaby pusta, długo pusta, bo kto by chciał pierwsze zerwane maliny wrzucać do miski, na później.

Mamciu, jesteśmy umówione.

SKŁADNIKI:

250 g mąki

2 łyżeczki proszku do pieczenia

125 g masła

150 g cukru

2 jajka

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

150 g świeżych malin

masło do wysmarowania blaszki

PRZYGOTOWANIE:

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 180 stopni. Potrzebna będzie wąska blaszka, keksówka, o długości 24 cm.

Masło musi być miękkie więc odpowiednio wcześniej wyjmujemy je z lodówki.

W jednej misce przesiewamy mąkę razem z proszkiem do pieczenia, odstawiamy. W drugiej misce miksujemy masło z cukrem i dodajemy jedno jajko, znów miksujemy i dodajemy drugie jajko. Masę 'mokrą' dodajemy do mąki z proszkiem i delikatnie wszystko mieszamy aż wszystko się razem połączy. Na koniec dodajemy maliny i znów delikatnie mieszamy. Przekładamy masę do wysmarowanej masłem formy i pieczemy około 45 minut. Najlepiej jeszcze sprawdzić patyczkiem czy ciasto się upiekło, jeśli nie to można jeszcze na chwilę zostawić w piekarniku. Ostudzić w blaszce.

Przy okazji polecam:

C I A S T O
M A R C H E W K O W E
( Z I M O W E )

Zostawcie ryż w spokoju

2009-08-12T18:07:00.005+02:00

ZAPIEKANKA 'CZTERY SERY'

Karolcia z bloga FOR THE BODY AND SOUL wyróżniła mnie, a raczej COOCHNIĘ łańcuchem. Takim, co to się go bierze i przekazuje dalej. Ale najpierw ma być o sobie. No miało być o mnie, ale chyba jednak nie będzie, bo tak naprawdę przecież ciągle jest, z każdym postem. Dziś sto piąty. Poza tym ja się nie nadaję do łańcuchów. Ale pięknie dziękuję, to bardzo, bardzo miłe.

Inspiracją dla tego dania był przepis na Cauliflower and broccoli gratin with blue cheese z 'DELIA'S VEGETARIAN COLLECTION', jednej z moich ulubionych, bezkresnej i wciąż odkrywanej książki. Przepis w oryginale dostępny również tu.
Cała afera o ryż. O to, żeby nie był klejący. I Delia ma na to sposób. Nie można mieszać, trzeba go zostawić w spokoju... A sery topią się i mieszają ze sobą i powstaje pyszny serowy sos...

SKŁADNIKI:

(na 4 osoby)

1 kalafior (co najmniej średni)

2 cebule

400 g ryżu basmati

570 ml gorącego bulionu

100 g sera pleśniowego

250 g serka mascarpone

150 g sera żółtego (najlepiej mocniejszego w smaku)

4 łyżki startego parmezanu

1 łyżka oliwy z oliwek

Potrzebne będzie naczynie żaroodporne lub blaszka (około 20/15 cm).
Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 180 stopni.

Na patelni rozgrzewamy oliwę i smażymy przez kilka minut pokrojoną w kostkę cebulę. Dodajemy ryż, delikatnie mieszamy z cebulą, zalewamy bulionem, dodajemy sól i mieszamy TYLKO RAZ. Przykrywamy i gotujemy na bardzo małym ogniu przez około 40 - 45 minut.
W tym czasie kalafior dzielimy na mniejsze części i gotujemy w osolonej wodzie do 'pierwszej miękkości' czyli krótko, tak żeby był jeszcze lekko chrupiący.
Ryż z cebulą przekładamy do naczynia żaroodpornego i mieszamy z kalafiorem. Na wierzch kładziemy pokruszony ser pleśniowy, 'tu i tam' łyżką rozkładamy mascarpone, ser żółty (starty na grubych oczkach), a na końcu parmezan. Zapiekamy aż sery się rozpuszczą a na wierzchu będą spieczone. Można uczyć do tego funkcji 'grill'.

Nie dziwię się pomidorom

2009-08-05T14:37:00.011+02:00

SAŁATA Z MOZZARELLĄ I SMAŻONĄ CUKINIĄ

Wstaję rano. Jest ciemno. Nie tak rano żeby było tak ciemno. Ale jest. Bo to lato jak nie lato. Chmur i deszczu tyle, że tak na pewno nie miało być. Wchodzę do kuchni. Ciemno, ale nie zapalam światła. Mam ochotę poudawać, że wstałam bardzo bardzo wcześnie, przed wszystkimi. Że śpią i nie wiedzą, że się ukrywam. Kawa i cisza w taki poranek smakują jeszcze bardziej.

Ale mimo wszystko uporczywie szukam lata. Udaję, że jest. Sałatkami, warzywami z ogrodu, z których czasem cieszę się jak dziecko. Pomidory jeszcze cały czas zielone. Obraziły się chyba, że słońca nie ma. Nie dziwię im się.

Przepis pochodzi z lipcowego Waitrose Food Illustrated. W oryginalnym przepisie zamiast octu balsamicznego jest ocet z czerwonego wina, a zamiast sałaty rukola.

SKŁADNIKI:

na 4 osoby

1 sałata

400 g młodych cukinii

250 g mozzarelli (lub dwie duże kulki)

300 g pomidorów

3 łyżki kaparów

6 łyżek oliwy z oliwek

2 ząbki czosnku

2 łyżki octu winnego (lub balsamicznego)

kilka listków mięty

Cukinie kroimy wzdłuż na pół jeśli bardzo małe lub na cztery części jeśli większe. Rozgrzewamy na patelni dwie łyżki oliwy z oliwek i smażymy cukinie aż będą lekko brązowe, zdejmujemy z patelni, odstawiamy do lekkiego ostygnięcia. Na patelnię wlewamy pozostałą oliwę i na wolnym ogniu podsmażamy pokrojony w cienkie plasterki czosnek. Po chwili dodajemy kapary, mieszamy wszystko, zdejmujemy z ognia, dodajemy ocet i jeszcze raz mieszamy. Rozkładamy porwane liście sałaty na talerze, układamy na nich przekrojone na pół (jeśli koktajlowe) a na ćwiartki (jeśli duże) pomidory, kawałki cukinii i porwaną mozzarellę. Tuż przed podaniem polewamy sosem z patelni i posypujemy pokrojoną w cienkie paski miętą.

Uwaga, słona

2009-08-03T21:14:00.012+02:00

PIZZA Z ZIELONYMI OLIWKAMI, KAPARAMI I SEREM PLEŚNIOWYM

Jedzenie składa się ze wspomnień. Głównie. Z ludzi. Ich śmiechu. Z miejsc. Z obrusów i kwiatów. Z kubków i szklanek. Z polerowanych do błysku noży i widelców. Z białych koniecznie talerzy. Z pośpiechu żeby zdążyć. I z deseru żeby odpocząć.

Uwielbiam sól. Od zawsze. Od dziecka. Czasem (... często) w tych niedozwolonych ilościach. Coś dla mnie. W nawiasie, obok nazwy (nie pamiętam, niestety) pizzy było napisane - uwaga, słona. Coś dla mnie. No i pomyślałam, że dla mnie na pewno nie będzie za słona. Myliłam się. Była słona. Bardzo, bardzo słona. Udało mi się zjeść dwa kawałki, chyba. Ale bardzo, bardzo dobra, która z pominięciem anchovies stała się moją ulubioną. Nie tylko moją, zresztą.
Zawsze jak jak jesteśmy w Grudziądzu idziemy do 'TOMATO' (ul. Szewska 5). To tam jem tę pizzę. A czasem po prostu robię ją w domu.

Ciasto na pizzę robię z przepisu na SLOW PIZZA z książki GAIA'S KITCHEN, VEGETARIAN RECIPES FOR FAMILY AND COMMUNITY Julii Ponsonby. Z przepisu wychodzą dwie cienkie pizze o średnicy około 25 cm.

SKŁADNIKI:

na dwie (bardzo głodne) osoby

225 g mąki pszennej

1 łyżeczka suszonych drożdży lub 5 g świeżych

85 - 100 ml ciepłej wody

1 łyżeczka cukru

1/2 łyżeczki soli

1 łyżka oliwy z oliwek

WIERZCH PIZZY:

100 g sera pleśniowego (np. Gorgonzola)

około 20 zielonych oliwek

garść kaparów

150 g startego żółtego sera

Rozgrzewamy piekarnik do maksymalnej temperatury (220 - 240 stopni)

Ciasto wyrabiam przy pomocy robota kuchennego (z ostrzami).
Wodę mieszamy z cukrem i rozpuszczamy w niej drożdże, odstawiamy w ciepłe miejsce na około 10 minut.
Do misy robota przekładamy mąkę, sól i oliwę z oliwek i miksujemy na wolnych obrotach wlewając jednocześnie wodę z drożdżami. Miksujemy aż utworzy się kula. Może być tak, że trzeba będzie dodać jeszcze trochę ciepłej wody. Ciasto przekładamy do miski, przykrywamy folią i odstawiamy do wyrośnięcia (powinno podwoić swoją objętość).

W tym czasie kroimy oliwki na plasterki, a ser pleśniowy w kostkę.

Zagniatamy jeszcze ciasto przez chwilę, formujemy kulę i dzielimy ją na dwie części. Jedną część wałkujemy na bardzo cienki placek, nakłuwamy widelcem w kilku miejscach i pieczemy, najpierw samo ciasto, przez kilka minut. Ja używam kamienia do pieczenia pizzy, ale można w blaszce. Rozkładamy na pizzy połowę sera żółtego, sera pleśniowego, oliwek i kaparów, z powrotem wstawiamy do piekarnika na kilka minut, do momentu aż sery się rozpuszczą. Tak samo postępujemy z drugim kawałkiem ciasta.

Rude i piegowate

2009-07-25T23:27:00.011+02:00

CIASTO MARCHEWKOWE (ZIMOWE)

Powiało cynamonem. Miałam taką ochotę na coś... świątecznego. W środku lata. Mam tak czasem. W środku lata chce mi się zimy. No może nie tak zupełnie, nie do końca, no bo jak tak można chcieć ponurej zimy w środku lata (niewiele mniej ponurego, jak na lato). Tu jednak chodzi o coś więcej. O ten moment ciepła kiedy się wchodzi do domu i całe zimno zimy zostawia za sobą. O te dwa słowa: 'Zrobić herbatę?'. A może to szukanie ciepła wzięło się z powrotu do domu. Zwyczajnie.

Przepis z 'DELIA'S VEGETARIAN COLLECTION'. Uwielbiam tę książkę. Delia obiecuje, że po wielu latach dopracowywania przepisu na ciasto marchewkowe ten jest najlepszy. Nie bez powodu nazywa się THE ULTIMATE CARROT CAKE.

W przepisie podano, że należy podzielić masę na dwie równe części i upiec jednocześnie w dwóch blaszkach. Ja upiekłam ciasto w całości, w jednej blaszce, a po przestygnięciu przekroiłam na dwie części. Może to okazać się nieco trudne ze względu na to, że ciasto jest nasączone syropem. Wydłuża się również czas pieczenia. U mnie było to około 45 minut, ale warto sprawdzić patyczkiem lub dotknąć wierzchu ciasta, powinno być sprężyste i lekko odchodzić od blaszki. Dla dwóch oddzielnie pieczonych porcji czas pieczenia to trzydzieści minut.
W przepisie podano, że należy dodać trzy łyżeczki mixed spice. Jest to mieszanka cynamonu (około 40%), kolendry, imbiru, gałki muszkatołowej, kminku i goździków. Myślę, że można zastąpić ją przyprawą do piernika lub przy pomocy moździerza rozdrobnić razem wszystkie jej składniki.
Również krem ciasta ograniczyłam do serka mascarpone wymieszanego z cynamonem i łyżką cukru. Wysmarowałam spodnią część ciasta (jej wierzch) dość cienką warstwą serka, przykryłam drugą częścią i rozsmarowałam resztę tylko po wierzchu.

SKŁADNIKI:

200 g marchwi, startej na grubych oczkach

175 g ciemnego brązowego cukru

2 jajka

150 ml oleju słonecznikowego

200 g mąki razowej

3 łyżeczki przyprawy do piernika

1 łyżeczka sody

1 łyżeczka proszku do pieczenia

otarta skórka jednej pomarańczy

110 g rodzynek

50 g wiórków kokosowych

50 g orzechów włoskich (lub orzechów pekan)

DO NASĄCZENIA CIASTA:

sok z jednej pomarańczy

1 łyżka soku z cytryny

75 g ciemnego brązowego cukru

KREM:

250 g serka mascarpone

1 łyżka cukru

1 łyżeczka cynamonu

Potrzebna będzie blaszka o średnicy 20 cm, którą należy wysmarować masłem, a spód wyłożyć papierem do pieczenia (najlepiej odrysować dokładnie spód blaszki, wyciąć i położyć na dnie).

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 200 stopni i przez osiem minut prażymy orzechy. Wyjmujemy je z piekarnika, odstawiamy do przestygnięcia, a następnie kroimy na drobne kawałki.

Obniżamy temperaturę w piekarniku do 170 stopni.

Syrop do nasączenia ciasta. Ocieramy skórkę pomarańczy (odstawiamy, będzie potrzebna do ciasta) i wyciskamy z niej sok, miksujemy z cukrem, sokiem z cytryny i odstawiamy.

Krem. Mieszamy serek mascarpone z cukrem i cynamonem, odstawiamy do lodówki.

Ciasto. Mąkę mieszamy z proszkiem do pieczenia i sodą. W drugiej misce miksujemy cukier, jajka i olej przez około 2 - 3 minuty, upewniamy się, że cukier się rozpuścił. Przesiewamy mąkę do miski z jajkami (dodając wszystko, co ewentualnie zostanie na sitku) i delikatnie mieszamy dodając wszystkie pozostałe składniki do ciasta. Przekładamy masę do blaszki i pieczemy przez około 45 minut.
Po wyjęciu z piekarnika nakłuwamy ciasto kilka razy przy pomocy patyczka i polewamy syropem. Odstawiamy do całkowitego ostygnięcia. Przekrajamy ciasto na pół, smarujemy spodnią część kremem, przykrywamy górną częścią i również smarujemy wierzch kremem.

Morze owoców morza

2009-07-22T22:39:00.011+02:00

KOTU TRAFIŁA SIĘ SZYNKA

Po czym poznać, że się wróciło. Po tym, że są naczynia w zlewie i chciałoby się powiedzieć - zaraz. Po tym, że trzeba kupić herbatę, bo się kończy. Po tym, że pranie już suche i że trzeba poskładać. Po tym, że chciało się czytać książkę. Po powrocie.
A tu tak pada. Równie dobrze można by było upiec jakieś ciasto o smaku zimy. Czyli pełne cynamonu, skórki pomarańczowej, nieprzyzwoicie słodkie. I już wtedy nikt by nie poznał, że to nawet lato jest.

Migają mi słoneczne, gorące, upalne ulice. Kot, któremu trafiła się jamòn serrano. Piwo pycha. Lekkie, łagodne w smaku. Ziemniaki pyszne, w oliwie z oliwek. Morze owoców morza. Doña Lina w Sevilli, gdzie było najlepsze gazpacho. Ensalada rusa... O, to największe zaskoczenie. Całkiem jak nasza jarzynowa, z majonezem.

Andaluzja

2009-07-19T21:19:00.006+02:00

4:30, KOTY I POWROTY

Od dwóch tygodni nie piłam herbaty. I zapomniałam o tym zupełnie. Że nie piłam. I chciałoby się powiedzieć - i żyję. Bez tej codziennej rzeczy, oczywistej. Dopiero dziś, gdy usiadłam przy stole, po powiedzmy sobie trochę odespanej nocy w podróży, uświadomiłam sobie, że tyle dni nie piłam herbaty. I w ogóle. Nie otwierałam skrzynki pocztowej. Od dwóch tygodni. A z poczty, którą można brać do ręki jest list z banku, elle decoration i kartka z zachodem słońca wypisana pospiesznie i za to jestem wdzięczna. Dla kotów czwarta trzydzieści nad ranem nie miała znaczenia. Przyszły. Przywitały. Dziś należy im się długie leniwe głaskanie. Choć sama nie wiem komu jest bardziej potrzebne. I drapanie za uchem, pod obrożą z dzwoneczkiem żeby ptaki słyszały, że nadchodzą. Takie drapanie lubią najbardziej.

Dorwałam się do książek kucharskich. Porozwalałam. Czego to ja teraz nie ugotuję...

Potykam się o walizki. Otwarte, ale nie rozpakowane jeszcze. A niech sobie leżą. Chociaż jeszcze przez chwilę. Babcia by powiedziała, że w niedzielę się prania nie robi więc będą musiały poczekać do poniedziałku. Nie na środku są przecież. A szkoda. Przypominają Andaluzję. Buty, które przetarły stopy, buty, które nagle zrobiły się za ciasne, klapki. Klapki. Do poniedziałku, kiedy wszystko wróci do normy, dawnego porządku. Stęskniłam się za tym.

Tańczą krzykiem. Brzmieniem desek. Parzą bardzo dobrą kawę. Dzielą się jedzeniem. Pod każdym względem. I dumni są z tego. Gdy poprosiliśmy o najbardziej lokalne tapas, sam kucharz zaangażował się całym temperamentnym sercem i dumą z tego co ma do zaoferowania. Wskazał całą blachę pysznej bardzo lokalnej potrawy, dopiero co przygotowanej, koniecznie do spróbowania. Koniecznie. A jak próbowaliśmy tej lokalnej dumy i mruczeliśmy z uznaniem to wyglądał z kuchni raz po raz wycierając ręce o fartuch.
Zakochałam się w gazpacho. Próbowałam na każdym przystanku, było w różnych wersjach od tych z łyżką po te w szklance z dużą kostką lodu. Dość słone, ale bardzo, bardzo orzeźwiające. Nie wyobrażam sobie tego lata bez gazpacho.
Można iść upalną ulicą i zatrzymywać się przy otwartych drzwiach. Nie wchodzić. Przystanąć. Każde z nich niesie swoją porcję chłodu. Zatrzymać się jak M. przed każdą lodziarnią. Postać albo kupić porcję lodów. M. tak długo wybiera smaki. Podchodzę i mówię szybko - weź ten, ten i ten. Sorbety są najlepsze latem.

Oto lato

2009-07-02T20:39:00.008+02:00

SAŁATKA CAPRESE

SKŁADNIKI:

2 duże kulki mozzarelli

4 dojrzałe pomidory

kilkanaście listków bazylii

4 łyżki oliwy z oliwek

grubo świeżo zmielony pieprz

sól (najlepiej morska)

Lato. Słodki groszek krzyczy na parapecie. Zapachem i kolorami. Koty wygrzewają się na słońcu. Leniwie jest. Przynajmniej w myślach. Krzątam się z leniwymi myślami. Nawet niedomknięta szuflada w kuchni nie przeszkadza. I bałagan na kuchennej wyspie. No dobrze. Nieporządek. Ale to znaczy przecież, ze ktoś jest w domu, krząta się. Z leniwymi myślami. Wącha groszek od czasu do czasu. Rozgotowuje makaron, bo M. lubi rozgotowany. Przegania koty ze stołu. Pisze list do E. Zastanawia się jaką książkę przeczyta jak wróci z wakacji. I kroi mozzarellę i bardzo dojrzałe pomidory. I cieszy się, że jej nie będzie na własnych urodzinach.

PRZYGOTOWANIE:

Pomidory kroimy w plasterki, podobnie mozzarellę. Układamy na talerzach, na przemian, dokładając 'tu i tam' listki bazylii. Tuż przed podaniem polewamy oliwą z oliwek, posypujemy solą i pieprzem.

Zwykłe rzeczy

2009-06-15T23:18:00.019+02:00

PIROZHKI

Gdyby tak codziennie wybrać sobie jedną zwykłą rzecz. Coś do zrobienia. I cieszyć się tym. jakąś prostą, banalną, na którą się nie czeka, ale jest. Którą nawet trzeba, ale warto się z niej ucieszyć. Dziś rozwieszałam pranie. W czerwcu, rozwieszałam. A rozwieszać pranie w ogrodzie w czerwcu to prawdziwa radość. Słońce, słońce! W szafce na 'chemię' jest kilka płynów do prania. Nie, nie ze względu na ich piorące (lub nie) właściwości, ale na... zapach. Taka mała uciążliwość. Kto by się chciał zastanawiać nad zapachem płynu do prania. Ja. Wybieram jak... perfumy. Płyn do naczyń tylko zielony. I nie wiem czym pachnie, zielony jest. Ani nie miętowy, ani jabłkowy. Jaki zapach chcesz? Zielony.

Są też kształty, które cieszą. Te właśnie. Pirozhki. Nie chcę zmieniać nazwy na bardziej polską. Niech tak zostanie. Rozbawiła mnie. Ot zwykła rzecz.

Przepis pochodzi z książki 'BREAD MATTERS', której autorem jest Andrew Whitley. Z przepisu wychodzi dwanaście pirozhków.

SKŁADNIKI:

ciasto:

10 g świeżych drożdży

50 g wody

125 g masła

200 g mąki

200 g mąki razowej

1 jajko

5 g soli

50 g kwaśnej śmietany lub naturalnego jogurtu

nadzienie:

1 cebula

15 g szczypiorku

15 g masła

225 g kapusty

2 jajka ugotowane na twardo

sól i pieprz

PRZYGOTOWANIE:

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 180 stopni.

Ciasto.

Drożdże rozpuszczamy w wodzie, odstawiamy. Mieszamy ze sobą obie mąki i wcieramy w nie masło. Dodajemy sól, jajko, śmietanę lub jogurt i wodę z rozpuszczonymi drożdżami i zagniatamy kilka minut aż powstanie gładkie ciasto. Przykrywamy i odstawiamy na godzinę. W przepisie podano, ze należy zostawić trochę jajka na posmarowanie pirozhków przed upieczeniem, ale ja wykorzystałam do ciasta całej jajko, a do posmarowania wzięłam dodatkowe.

Nadzienie.

Ja pominęłam w nadzieniu ugotowane na twardo jajka.
Kapustę szatkujemy, tak jak na bigos lub drobniej. Cebulę kroimy w kostkę, szczypiorek drobno i podsmażamy na maśle do miękkości. Dodajemy poszatkowaną kapustę, mieszamy, przykrywamy i podsmażamy na wolnym ogniu mieszając od czasu do czasu. Doprawiamy solą i pieprzem. Smażymy do momentu aż kapusta będzie miękka, około 15 minut w przypadku młodej.

Pirozhki.

Ciasto dzielimy na 12 części. Każdą z nich wałkujemy na cienki placek o średnicy około 10 cm. Nakładamy nadzienie a przy nim, blisko krawędzi, smarujemy ciasto odrobiną wody. Zakładamy ciasto tak jak przy robieniu tradycyjnych pierogów z tym, że zostawiamy półcentymetrowy brzeg, który następnie zawijamy w charakterystyczny sposób... I mam nadzieję, że uda mi się czytelnie wyjaśnić jak... Należy zawijać ciasto 'po kawałku' dociskając i zakładając jeden kawałek na drugi.

Układamy pirozhki na blaszce i smarujemy roztrzepanym (rozkłóconym..., oba słowa fajne!) jajkiem. Pieczemy około 15 do 20 minut, aż będą miały złotawy kolor.

Idealne na piknik lub do pracy!

Do E.

2009-06-10T22:04:00.007+02:00

KURCZAK W SOSIE ŚMIETANOWO ESTRAGONOWYM

SKŁADNIKI:

4 piersi z kurczaka

sok z 1 cytryny

2 łyżeczki słodkiej papryki

2 ząbki czosnku

2 łyżki świeżego estragonu

słoiczek suszonych pomidorów (w oliwie)

300 ml śmietany 30%

sól, pieprz

Kot łazi.
Po klawiaturze, kolanach. Marudzi. Chce uwagi. Wymaga. Domaga się.
Wrotki i badminton czyli 'babington'. Ten ostatni tylko dla dziewczyn. Na ulicy i chodniku. Kiedyś. Sportowa nie jestem, ale wrotki i babington owszem. Graliśmy dziś z M. W 'chłopingtona'. Bo z chłopem. Fajnie było.
Pani od pogody wykrakała. Popsuło się. Słońca nie było. Chłodno. Nie bierz kurtki, czerwiec w końcu, M. powiedział. Nie wzięłam. Tylko żółty sweter.
Kot się domaga. Natrętny jest.
M. mnie męczy poważną muzyką. Dla niepoważnych ludzi. Poszedł się kąpać. Drzwi uchylił, bo niby ma słyszeć. Ale ja bardziej słyszę. I toporna jestem na takie wdzięki dźwięki. Niewdzięczna jestem. Nie dźwięczna też.
Kupiłam dziś dwie blaszki do ciasteczek, co by się ich więcej na jedną blachę z tej potrójnej porcji zmieściło. I na bułki będzie i na paje. I kubki kupiłam. Dwa. M. powiedział, że trzeba było więcej i że są ... kurpiowskie (no wzorki mają).
A wiesz, że ta bazylia, co to w doniczce była, na pizzę wielkanocną to jeszcze jest. I rośnie. I ją podlewam i przestawiam od słońca.
Kot mi wciska Caps Lock.
Wyje mi ta muza, za poważna jak na mnie.
Kot poszedł.
Chleb na zakwasie upiekłam. Inny jest. Bardzo inny. Stygnie, jutro będzie.
I jak mi się ten zakwas produkował to do niego zaglądałam i wąchałam czy to jeszcze drożdże czy już ocet.
A dziś jak jechałam pociągiem to nie byłam pewna czy już przejechałam moją stację, a jeśli tak to co teraz zrobię. Skoro najbliższy przystanek to Londyn.
Nie przejechałam.

Do E. piszę listy. I E. jadła u nas to danie właśnie. Jedno z moich ulubionych. I E. powiedziała, że bardzo dobre. Sama nie wiem jak to się stało, że dopiero teraz się tutaj pojawiło. Chyba sama byłam pochłonięta smakiem, smakowaniem, delektowaniem się, że nie w głowie mi były zdjęcia.
Mój słoiczek suszonych pomidorów miał pojemność 280 ml. Z podanych proporcji danie dla czterech osób. Pyszne z ryżem lub kuskusem.

PRZYGOTOWANIE:

Odcedzamy suszone pomidory zachowując oliwę i kroimy każdy na trzy, cztery paski.

Piersi z kurczaka również kroimy w paski i przekładamy do miski razem z pokrojonymi pomidorami, sokiem z cytryny,1 łyżką oliwy ze słoika, słodką papryką, przeciśniętym przez praskę czosnkiem, listkami estragonu, solą i pieprzem. Mieszamy wszystko dokładnie i odstawiamy do lodówki na co najmniej trzydzieści minut.

Na patelnię wylewamy 3 łyżki zachowanej oliwy i smażymy wszystko kilka minut, zalewamy śmietaną, mieszamy dokładnie i gotujemy na wolnym ogniu około 10 minut.

P.S. Sos jest dość rzadki.

Waniliowa naturalnie

2009-06-08T22:58:00.014+02:00

KAWA WANILIOWA

- Tato, ile jeszcze będziemy jechać?
- Jakieś sześćdziesiąt minut.
- A ile to jest?
- Dwadzieścia pięć więcej niż trzydzieści pięć, piętnaście więcej niż czterdzieści pięć, pięć więcej niż pięćdziesiąt pięć, dziesięć więcej niż pięćdziesiąt, dwadzieścia więcej niż czterdzieści czyli tyle co godzina, rozumiesz?
- Tak.

Szczęściara, pomyślałam. Jeszcze nie wie jak się liczy czas. A ja szczęściara, że mogłam podsłuchać. Uwielbiam podsłuchiwać w pociągu. Jakieś fragmenty, telefony do kogoś, głównie o tym gdzie ktoś jest, za ile będzie na miejscu. Ale są też ważne sprawy, biznesowe. I lubię w oknie podglądać, bo czasem się odbija w szybie to, co dzieje się obok. I można patrzeć i nie widać, że się patrzy. I można usłyszeć ile to jest godzina. W kilku wersjach.

Ta kawa też jest prosta. Bardzo. Oczywista wręcz. Jak to, ile to godzina. To, co w niej lubię najbardziej to smak wanilii na samym końcu, taki, który nie dominuje nad smakiem kawy, a jednocześnie jest wyczuwalny.

Któregoś dnia miałam ochotę na waniliową kawę. Tylko taką prawdziwą. Przekroiłam laskę wanilii wzdłuż, na pół i włożyłam obie części do puszki z kawą. Już po godzinie kawa pachniała wanilią... Pięknie. Kiedy w puszce zostaje mniej więcej połowa kawy,dosypuję i mieszam. Z czasem pewnie będzie trzeba wymienić wanilię, ale nawet ten łagodny aromat wystarcza.

Była sobie kolacja

2009-06-06T18:11:00.009+02:00

ZAPIEKANKA MAKARONOWA Z SEREM PLEŚNIOWYM

SKŁADNIKI:

250 g makaronu penne

150 g sera pleśniowego

250 g ricotty

garść świeżego szpinaku

pęczek natki pietruszki

4 łyżki startego parmezanu

2 łyżki oliwy z oliwek

sól, pieprz

Nasze obiady stały się kolacjami. Nie pamiętam już kiedy w dzień powszedni jedliśmy obiad o piętnastej czy szesnastej. Niedziele są inne, leniwe, rodzinne. I obiad staje się wtedy czymś znacznie więcej. Tymczasem na co dzień obiad jemy wieczorem, najpóźniej koło dziewiętnastej czy dwudziestej. I lubię te obiadowe, kolacyjne wieczory, są długie, gadatliwe... Czasem na obiad (kolację) mamy po dużym treściwym talerzu sałaty, czasem zupę z dobrym pieczywem, a czasem... no właśnie. Ostatnio była zapiekanka z penne, sera pleśniowego, ricotty i szpinaku. Pycha.

PRZYGOTOWANIE:

Makaron gotujemy al dente, przekładamy do naczynia żaroodpornego lub blaszki, mieszamy z oliwą z oliwek, listkami szpinaku, pokruszonym serem pleśniowym, drobno pokrojoną natką pietruszki, solą i pieprzem. Na wierzch wykładamy ricottę, po łyżce - 'tu i tam', posypujemy startym parmezanem i zapiekamy w piekarniku do momentu aż parmezan będzie spieczony. Najlepiej użyć do tego funkcji grill, chodzi głównie o spieczenie samego wierzchu zapiekanki.

Easiest and Sexiest

2009-05-27T23:07:00.007+02:00

SAŁATA Z SZYNKĄ PARMEŃSKĄ

SKŁADNIKI:

1 sałata

300 g winogron

4 kulki mozzarelli

8 plastrów szynki parmeńskiej

6 łyżek oliwy z oliwek

3 łyżki soku z cytryny

1 łyżka miodu

sól, pieprz

Miało być... seksownie... Gdyby były... figi. I mam tu na myśli wyłącznie owoce...

Miała to być 'najłatwiejsza najseksowniejsza sałatka na świecie' Jamiego Olivera (The Easiest Sexiest Salad in the World z książki 'Happy Days with the Naked Chef'). To chyba jednak nie sezon na figi więc zastąpiłam je winogronami. Z powodzeniem.

Proporcje podałam na cztery osoby jeśli sałata ma być starterem, jeśli kolacją - dla dwóch.

Najpierw dressing. Mieszamy oliwę, sok z cytryny, miód, sól i pieprz, odstawiamy. Sałatę myjemy, rwiemy i rozkładamy na talerze. Na sałacie układamy plastry szynki parmeńskiej, porwaną na mniejsze części mozzarellę, przekrojone na pół winogrona i tuż przed podaniem polewamy dressingiem.

Jakiś czas temu robiłam podobną sałatę z mozzarellą i winogronami. Obie polecam.

P.S.

W sezonie na figi należy je przekroić na cztery części. Jamie Oliver proponuje nie przekrajać ich do końca i wycisnąć lekko miąższ.

Żeby zająć ręce

2009-05-26T21:47:00.009+02:00

SAŁATKA KUSKUS Z CIECIERZYCĄ, PAPRYKĄ I POMIDORKAMI

Jest taka tortura... Czekania. Ten czas kiedy grilluje się mięsko i się sprawdza czy dobre i czeka i sprawdza czy dobre... Ta sałatka jest właśnie na taki moment. Żeby złagodzić to czekanie.

No i jak tu ją nazwać? Skoro w niej tyle dobrych rzeczy... Papryka, awokado, ciecierzyca, pomidorki koktajlowe... Ostatnio oszalałam na punkcie wszelkich ziół, a do sałatki z kuskusem są idealne. Polecam świeżą miętę!

SKŁADNIKI:

250 g kaszy kuskus

300 g pomidorków koktajlowych

1 puszka ciecierzycy

1 czerwona papryka

1 awokado

pęczek szczypiorku

pęczek natki pietruszki

kilka listków świeżej mięty

6 łyżek oliwy z oliwek

sok z 1 cytryny

sól, pieprz

Kuskus zalewamy 300 ml wrzącej wody, przykrywamy i odstawiamy na 5 - 7 minut. Po tym czasie mieszamy i ewentualnie rozdzielamy zbite ze sobą ziarenka widelcem. Paprykę kroimy w kostkę lub krótkie paseczki, pomidorki na pół, awokado w kostkę i mieszamy z kuskusem. Dodajemy odsączoną ciecierzycę, drobno pokrojony szczypior, posiekaną natkę pietruszki i miętę. Mieszamy wszystko z oliwą z oliwek i sokiem z cytryny. Doprawiamy solą i pieprzem i jeszcze raz wszystko mieszamy.

Odkrywam miętę

2009-05-25T00:37:00.006+02:00

SAŁATA Z MANGO, BOCZKIEM I MIĘTĄ

SKŁADNIKI:

1 sałata

1 mango

1 czerwona cebula

2 plastry boczku

kilka listków świeżej mięty

3 łyżki oliwy z oliwek

2 łyżki octu balsamicznego

sól, pieprz

Mięta zawsze wydawała mi się dość intensywna i zdecydowana w smaku. Zbyt dominująca żeby ją użyć do sałatki. A tu. Proszę. Odkryłam miętę. Na sałacie wcale nie dominuje wręcz współgra. Polecam.

Sałata może być dowolna. Ja w zasadzie wymieszałam ją z rukolą. Porcja dla dwóch osób na kolację lub dla czterech jako starter.

PRZYGOTOWANIE:

Boczek kroimy w paski i podsmażamy aż wytopi się tłuszcz, odstawiamy do lekkiego przestygnięcia. Sałatę rwiemy i rozkładamy na talerze. Mango obieramy, odkrajamy od pestki i kroimy na mniejsze kawałki, układamy na sałacie. Cebulę kroimy w cienkie plastry i razem z boczkiem układamy na sałacie i mango. Miętę kroimy w cienkie paski, rozkładamy na wierzch sałatki. Tuż przed podaniem polewamy oliwą z oliwek wymieszaną z octem balsamicznym. Posypujemy szczyptą soli i pieprzu.

Przekroić oliwki

2009-05-17T23:56:00.015+02:00

KURCZAK Z OLIWKAMI

SKŁADNIKI:

8 udek kurczaka

2 puszki pomidorów

1 mały słoik czarnych oliwek

1 mały słoik zielonych oliwek

1 cebula

3 ząbki czosnku

pęczek natki pietruszki

3 łyżki oliwy

sól, pieprz

Kiedy chodziłam do szkoły nie lubiłam niedziel. Bo... w poniedziałek do szkoły, bo trzeba odrobić lekcje, których się nie chciało odrabiać w piątek lub w sobotę, bo... tak fajnie było mieć wolne. Dziś już jestem duża i niedziele zmieniły swój sens, cieszę się każdą minutą. Lubię gdy są ... powolne, leniwe, nie zaplanowane (no może poza obiadem). Lubię jak się zaczynają myślą, że nigdzie nie trzeba rano wstawać, kawą z pianką na centymetry, pysznym, bez pośpiechu zupełnie, śniadaniem, jak się chodzą w wygodnym ubraniu przez cały długi poranek... I lubię niedzielny obiad. U mamy najczęściej 'zamawiam' pieczonego kurczaka, pyszny! A u mnie dziś też kurczak, udka, w pomidorowym sosie, z oliwkami. I całe danie 'przejmuje' właśnie smak oliwek. A niedziela w końcu, to nawet jest czas żeby oliwki przekroić wzdłuż, na pół.

Szczególnie polecam czarne oliwki bez zalewy, solone. Mają wspaniały intensywny smak, który nieco łagodnieje w sosie. Są bardzo słone więc warto spróbować sos zanim się go ostatecznie doprawi. Moje oliwki miały pestki więc najpierw je usunęłam, co nie było większym problemem, były dość miękkie.
Do przygotowania tego dania użyłam wyłącznie dolnych części udek (podudzi). Pyszne z ryżem lub z kuskusem. Proporcje podałam na 4 osoby.

PRZYGOTOWANIE:

Potrzebny będzie większy garnek.

Udka myjemy, osuszamy i obsmażamy na oliwie w garnku, w którym będą się gotowały w sosie. Wyjmujemy z garnka i odkładamy na talerz. Na tej samej oliwie smażymy na wolnym ogniu pokrojoną w kostkę cebulę i drobno pokrojony czosnek do momentu aż cebula się zeszkli. Dodajemy udka, mieszamy z cebulą i czosnkiem i dodajemy pomidory. Przykrywamy i gotujemy na wolnym ogniu przez około 10 minut. W tym czasie kroimy oliwki na pół, wzdłuż. Dodajemy do kurczaka i mieszamy. Doprawiamy solą i pieprzem. Gotujemy przez kolejne 20 minut lub do momentu aż kurczak będzie gotowy. Tuż przed podaniem mieszamy z drobno pokrojoną natką pietruszki.

Czosneczek

2009-05-16T14:30:00.010+02:00

CHLEB Z PIECZONYM CZOSNKIEM

SKŁADNIKI:

500 g mąki do chleba (np. 300 g razowej i 200 g pszennej)

10 g świeżych drożdży lub 1 1/2 łyżeczki suszonych

10 g soli

350 g wody

2 łyżki oliwy

1 główka czosnku

szczypta soli

Znam osobę, która pieczony czosnek po prostu uwielbia. Nazywa go wtedy pieszczotliwie 'czosneczkiem'. Na pewno smakowałby jej ten chleb.
Czosnek łagodnieje podczas pieczenia. Staje się słodki, kremowy. Bardzo lubię smarować bagietkę takim właśnie pieczonym czosnkiem. Tym razem dodałam go do chleba. Czosnek można upiec jeden lub dwa dni przed pieczeniem chleba, przy okazji przygotowywania czegoś innego. Nie trzeba wtedy rozgrzewać piekarnika specjalnie dla jednej główki czosnku...

PRZYGOTOWANIE:

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 220 stopni.

Potrzebny będzie kawałek folii aluminiowej, do owinięcia czosnku. Czosnek (nie obieramy, zostawiamy całą główkę tak jak jest) kładziemy na folię aluminiową, polewamy 1 łyżką oliwy i posypujemy szczyptą soli. Owijamy dokładnie folią i wkładamy do piekarnika na około 20 - 30 minut, do momentu aż będzie miękki. Czas pieczenia będzie uzależniony od wielkości główki. Wyjmujemy i odstawiamy do wystygnięcia (w folii).

Podczas pieczenia czosnku możemy wyrobić chleb.

Ilość wody podałam w gramach, zawsze ważę wodę, gdyż jest to najbardziej precyzyjne. Można przyjąć, że 350 g wody to tyle samo co 350 ml.

Ja najczęściej używam suszonych drożdży, które należy wcześniej odpowiednio przygotować. Do całej wody, którą wykorzystamy na chleb najpierw dodajemy 1 1/2 łyżeczki cukru, mieszamy, dodajemy suszone drożdże, znów mieszamy i odstawiamy w ciepłe miejsce na około 15 minut, aż na powierzchni utworzy się pianka. Do mąki dodajemy sól i mieszamy wszystko z wodą, w której rozpuściły się drożdże, do momentu aż wszystko się ze sobą połączy. Jeśli używamy świeżych drożdży to wcieramy je w mąkę, dodajemy sól i wodę i mieszamy drewnianą łyżką aż wszystko się połączy. Wyjmujemy ciasto z miski i wyrabiamy w dłoniach. Kiedy będzie już elastyczne wyrabiamy przez rozciąganie i składanie przez około 10 minut. Formujemy kulę, wkładamy z powrotem do miski, przykrywamy ściereczką lub folią do żywności i pozostawiamy do wyrośnięcia, na około godzinę. Po tym czasie powtórnie wyrabiamy przez około 3 minuty, przykrywamy i pozostawiamy do ponownego wyrośnięcia (45 do 60 minut). Znów krótko wyrabiamy, ale jednocześnie dodajemy do ciasta obrane ząbki czosnku, w zasadzie można je wycisnąć, powinny łatwo wyjść z łupinek. Podczas wyrabiania będą się rozpadać na mniejsze części, ale o to właśnie chodzi, aby 'dotarły' do każdej jego części. Formujemy bochenek i przekładamy go do wąskiej blaszki o długości 20 cm, wysmarowanej oliwą. Przykrywamy i pozostawiamy do lekkiego wyrośnięcia. Pieczemy około 25 do 30 minut. Po upieczeniu wyjmujemy chleb z blaszki i studzimy na metalowej kratce.

Wypasiona wersja

2009-05-10T22:49:00.009+02:00

LAZANIA Z PIECZONYMI WARZYWAMI

Zróbmy obiad wegetariański. Miał być duży. To znaczy na sporą liczbę osób. Dlaczego wegetariański? Bo 'mięsożercy' i tak w końcu jedzą wegetariańskie, bo to... takie dobre przecież. I jakie to było przyjemne kiedy ktoś zapytał - czy jest coś wegetariańskiego i można było odpowiedzieć, że wszystko. I zobaczyć minę, tę od zaskoczenia, przyjemnego, że w końcu wegetarianin został potraktowany jako równoprawny uczestnik uczty, a nie ten, który sprawia problem, bo trzeba coś wymyślić dla niego specjalnie, dodatkowo, oprócz 'właściwego' obiadu.
Wracając do sedna, do warstw przełożonych makaronem. Full wypas. Oliwki i feta i warzywa upieczone wszystkie razem. Bogata wersja w czasach kryzysu. Polecam.

Beszamel robię najczęściej z przepisu Delii Smith, który pojawił się przy okazji lazanii z pieczarkami i szpinakiem. Mniej ryzykowny i bardzo dobry. Taki sposób również proponuję tym razem.

SKŁADNIKI:

opakowanie makaronu do lazanii

3 cukinie

2 bakłażany

2 papryki (słodkie, kolory dowolne)

4 marchewki

3 cebule

4 ząbki czosnku

300 g pomidorków koktajlowych

opakowanie sera feta

słoiczek oliwek zielonych lub czarnych

4 łyżki oliwy z oliwek

sól, pieprz

SOS POMIDOROWY:

2 puszki pomidorów

1 cebula

2 ząbki czosnku

sól, pieprz, cukier

1 łyżka oliwy z oliwek

1 łyżeczka ziół (np. oregano, estragon, bazylia)

SOS BESZAMELOWY:

850 ml mleka

50 g masła

50 g mąki

1 liść laurowy

szczypta gałki muszkatołowej

sól i pieprz

ewentualnie 2 łyżki parmezanu

Potrzebne będzie prostokątne żaroodporne naczynie o wymiarach około 20 na 30 cm.

Rozgrzewamy piekarnik to temperatury 180 stopni.

Najpierw warzywa. Marchewkę kroimy w plastry, cukinię, bakłażan, paprykę i cebulę w kostkę, czosnek kroimy bardzo drobno. Tak przygotowane warzywa przekładamy do naczynia żaroodpornego, mieszamy dokładnie z oliwą z oliwek, posypujemy solą , pieprzem i pieczemy do miękkości, około 40 - 50 minut.

Oliwki kroimy w plasterki, a pomidorki koktajlowe na pół, odstawiamy.

Sos pomidorowy. Czosnek kroimy drobno, cebulę w kostkę i szklimy na oliwie. Dodajemy pomidory w puszce, zioła, doprawiamy solą, pieprzem i cukrem.

Sos beszamelowy. Mleko, mąkę, masło i liść laurowy mieszamy razem w garnku i gotujemy na średnim ogniu ciągle mieszając do momentu aż sos zgęstnieje. Zmniejszamy ogień i gotujemy jeszcze przez około 5 minut. Wyjmujemy liść laurowy, przyprawiamy solą, pieprzem, gałką muszkatołową i odstawiamy. Można ewentualnie dodać jeszcze 2 łyżki parmezanu. Ja zamiast parmezanu czasem dodaję 4 łyżki sera żółtego.

Upieczone warzywa przekładamy do miski i mieszamy z oliwkami, a naczynie, w którym się piekły wykorzystujemy do lazanii. Na spód naczynia wylewamy trochę sosu pomidorowego, odrobinę beszamelu i wykładamy suchym makaronem. Na warstwie makaronu układamy pieczone warzywa, znów polewamy sosem pomidorowym i odrobiną beszamelu i wykładamy kolejną warstwę makaronu. Znów warstwa warzyw, a na nich pokruszony ser feta i rozrzucone połówki pomidorków. Następnie znów polewamy sosami i przykrywamy ostatnią warstwą makaronu. Wylewamy resztę sosu pomidorowego, a na wierzch resztę beszamelu. Można jeszcze posypać żółtym serem, mnie wystarczy przypieczony beszamel, który zresztą zawiera już ser.

Pieczemy około 40 do 50 minut, do momentu aż wierzch lazanii będzie spieczony.

Przy okazji tego przepisu polecam PIECZONE WARZYWA lub SAŁATKĘ MAKARONOWĄ Z PIECZONYMI WARZYWAMI.

Zrozumieć chleb

2009-04-30T18:16:00.017+02:00

CHLEB Z PRAŻONYMI PŁATKAMI OWSIANYMI

SKŁADNIKI:

500 g mąki do chleba (400 g razowej i 100 g pszennej)

10 g świeżych drożdży lub 1 1/2 łyżeczki suszonych

10 g soli

350 g wody

4 łyżki płatków owsianych

1 łyżka oliwy

Pada, ale to dobrze, ogród zielenieje w oczach. Szaleje wręcz, powiedziałabym. Zrobiłam sobie herbatę, jest ciepło i przytulnie. I napiszę o chlebie. O tym jak w końcu padło i na mnie. W końcu i tak bardzo późno. Dlaczego nie wcześniej? Dlaczego zajęło mi to aż tyle czasu?
To tak jakby wracać do początku. Do samego. W czasach kiedy wszystko jest szybko, na wczoraj, w pośpiechu, z braku czasu powierzchowne i nie zawsze takie jak chcemy. Kiedy upiekę chleb mam wrażenie, że zrobiłam coś dobrego. Nie chodzi mi tutaj o smak. O ten dobry uczynek sam w sobie. O tę radość kiedy wyjmuję chleb z piekarnika, pachnący, gorący. O to jak M. mówi - pięknie pachnie.
E. przyjechała na święta. Jeszcze zanim przyjechała pisałam jej, że jak już będzie to wszyscy upieczemy chleb. Cztery bochenki. Każdy z osobna. Żeby zobaczyła jakie to proste i jak mało czasu zajmuje. Tak, mało. Przecież tak naprawdę wszystko dzieję się bez nas. Chleb wyrasta bez naszego udziału. Tak mało pracy wystarczy aby dostać tak wiele. Mam ochotę mówić wszystkim żeby piekli swój chleb.

' One day Fritz Schumacher was invited to dinner by friends. They sat down at the table and at his place there was a paper napkin - and also a slice of bread. As they talked, he took some butter with his knife and started to spread it on the white, square napkin. The bread was so white that he had been unable to differentiate between the bread and the napkin. When his embarassed host pointed this out, Fritz was amazed and decided, then and there, to bake his own bread. From then onwards, he would regularly get a bag of organically grown wheat from the pioneering organic farmer Sam Mayle. He acquired a small, electrically operated, stone-grinding Samap mill, as he believed that you need freshly ground flour for good bread. Every weekend he devoted a few hours to grinding flour and baking bread for the whole family, enough to last the whole week.
One day I asked Fritz's wife, Verni, whether she had to help him with this process, and she replied, SATISH, LET ME ASSURE YOU, HE DOES IT ALL. I DON'T DO ANYTHING. WHAT ABOUT CLEARING AWAY? I asked. HE'S VERY GOOD AT THAT, TOO. IN FACT, I OFTEN COME BACK FROM SHOPPING AND FIND THE KITCHEN PERFECTLY TIDY AND AS NOBODY HAS BEEN IN IT. THEN I DISCOVER THAT FRITZ HAS BAKED THE WHOLE WEEK'S BREAD! On another occasion I asked Fritz, DON'T YOU HAVE A GOOD LOCAL BAKER? He answered, I DO! tHERE IS A VERY GOOD BAKER WHO BAKES WHOLEMEAL BROWN BREAD, BUT FOR ME, BAKING BREAD IS NOT JUST TO HAVE BREAD, IT IS ESSENTIAL PART OF THE WEEKLY ACTIVITY. SOMETHING WHICH TAKES ME AWAY FROM MY MENTAL ACTIVITY AND INTO MY BODY. IT IS THERPEUTIC - AND IT IS A SENSUAL EXPERIENCE. IN THE SAME WAY, I CAN EASILY GET VEGETABLES FROM THE GREENGROCER, BUT I ENJOY GROWING THEM IN MY GARDEN BECAUSE THE ACTIVITY OF GARDENING HAS VALUE AND REWARD IN ITSELF.'

Ten fragment pochodzi ze wspaniałej książki pod tytułem 'GAIA'S KITCHEN, VEGETARIAN RECIPES FOR FAMILY AND COMMUNITY', której autorem jest Julia Ponsonby (and friends at Schumacher College jak jest napisane zaraz pod imieniem i nazwiskiem autorki). Nie chcę teraz skupiać się na książce, ale na jej fragmencie, który wyżej zacytowałam.
Kiedy pierwszy raz przeczytałam ten fragment w pierwszej chwili nie byłam pewna. Czy on rzeczywiście posmarował masłem serwetkę, a nie kromkę chleba? Tak. Chleb był tak biały, że wyglądał jak serwetka dlatego się pomylił. Zamyśliłam się. Przeraziłam raczej. Czyż nie do tego właśnie zmierzamy? Chleb już i tak nie smakuje jak kiedyś. Nawet polski chleb, z piekarni czy sklepu, który wydawał się być zawsze najlepszy na świecie. Liczy się ilość, a nie jakość. Liczy się czas. Jak najwięcej w jak najkrócej.

W wyrabianiu ciasta na chleb jest spokój. Dziesięć minut skupienia, zamyślenia i ciszy. Czyż nie jest to wspaniałe, że możemy sobie podarować taką chwilę spokoju? No i ta magia pieczenia swojego chleba. Ta czynność sama w sobie, którą tak naprawdę trudno opisać, wyjaśnić. Trzeba ją po prostu przeżyć.

U mnie zaczęło się od artykułu w WAITROSE FOOD ILLUSTRATED. Tonia George spędziła dzień w szkole Richarda Bartineta w Bath. I podzieliła się jego pasją.
Najbardziej sopodobało mi się, że chleba nie trzeba wyrabiać. To znaczy trzeba, ale nie tak jak sobie zawsze wyobrażałam i nie chciałam czyli podstawą dłoni. Nigdy nie lubiłam takiego wyrabiania ciasta. Zaintrygowało mnie, że można rozciągnąć ciasto i złożyć, rozciągnąć i złożyć zamykając w nim jak najwięcej powietrza. I wszystko dzieje się w powietrzu,a nie w misce. Na początku bardzo klei się do rąk, ale pod żadnym pozorem nie można dodawać mąki. Po kliku minutach ściskania i łączenia wszystkiego w jedną masę przestanie się kleić i dłonie będą niemal czyste. I teraz można zacząć składać i rozciągać...
Richard Bartinet podaje przepis podstawowy, na chleb pszenny. To jednak tak naprawdę początek. Na początku robiłam tylko pszenny chleb, ale dziś lubię mieszać różne rodzaje mąki. Ciągle jeszcze się uczę i jestem dopiero na samym początku odkrywania pieczenia swojego chleba. I bardzo się z tego cieszę, bo tyle jeszcze przede mną...

PRZYGOTOWANIE:

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 220 stopni.

Na suchej patelni teflonowej prażymy płatki owsiane, często mieszając, aż lekko się zezłocą, odstawiamy

Ilość wody podałam w gramach, zawsze ważę wodę, gdyż jest to najbardziej precyzyjne. Można przyjąć, że 350 g wody to tyle samo co 350 ml.

Drożdże wcieramy w mąkę. Dodajemy sól, płatki i wodę i mieszamy drewnianą łyżką aż wszystko się połączy.
Jeśli używamy suszonych drożdży to najpierw do wody dodajemy 1 1/2 łyżeczki cukru, mieszamy, dodajemy drożdże, znów mieszamy i odstawiamy na około 15 minut, aż na powierzchni utworzy się pianka. Do mąki dodajemy sól i 2 łyżki płatków i mieszamy wszystko z wodą, w której rozpuściły się drożdże, również do momentu aż wszystko się ze sobą połączy. Wyjmujemy ciasto z miski i wyrabiamy w dłoniach. Kiedy będzie już elastyczne wyrabiamy przez rozciąganie i składanie prezez około 10 minut. Formujemy kulę, wkładamy z powrotem do miski, przykrywamy ściereczką lub folią do żywności i pozostawiamy do wyrośnięcia, na około godzinę. Po tym czasie powtórnie wyrabiamy, przykrywamy i pozostawiamy do ponownego wyrośnięcia (45 do 60 minut). Znów krótko wyrabiamy, formujemy bochenek i obtaczamy go w pozostałych płatkach. Przekładamy do wąskiej blaszki o długości 20 cm, wysmarowanej oliwą, przykrywamy i pozostawiamy do lekkiego wyrośnięcia. Pieczemy około 25 do 30 minut. Po upieczeniu wyjmujemy chleb z blaszki i studzimy na metalowej kratce.

Zaczyna się od sofrito

2009-04-23T19:01:00.016+02:00

PAELLA DE MARISCO

SKŁADNIKI:

400 g łososia (filet)

400 g owoców morza

250 g ryżu do paelli lub risotto

800 ml bulionu z kurczaka lub ryby

1 puszka pomidorów

4 cebule

4 ząbki czosnku

pęczek natki pietruszki

5 łyżek oliwy

3 łyżeczki słodkiej papryki w proszku
sól i pieprz

2 cytryny

Mówiłam, że kiedyś zrobię. Równie pyszną. I chyba taka jest. A może te wspomnienia sprawiają, że taka jest, że mam ochotę po prostu przenieść się w tamto upalne popołudnie przy stole, na tarasie, wśród przyjaciół i dobrego jedzenia z czymś znacznie więcej. Moje życie mogłoby być jedną wielką ucztą. I jest w pewnym sensie. Jest przecież. Szukaniem, tą radością na coś nowego, wyobrażaniem smaku. Tak jak wyobrażaniem sobie wszystkiego innego, co ma być, co się jeszcze ma zdarzyć, bardziej lub mniej zaplanowanego.

O paelli miało być...

Od jakiegoś czasu jest u nas przynajmniej raz w tygodniu. No dobra, przez dwa dni, bo tyle jest, że na dwa obiady starcza. I cały dzień się cieszę, że na obiad paella.
Udomowiłam ją. To znaczy poszłam z nią na kompromis. Jest z tego, co można zdobyć, zwłaszcza jeśli chodzi o owoce morza, koniecznie świeże. Tu nie zawsze jest to możliwe więc najczęściej używam mrożonych, czasem udaje mi się kupić dobre surowe krewetki. Z tego braku właśnie w mojej paelli pojawia się łosoś. W ogóle to mam ochotę ją kiedyś zrobić bez owoców morza, za to z różnymi gatunkami ryb, tutaj szczególnie polecam żabnicę. Myślę, że w takiej postaci paella też może wyjść naprawdę dobra. Owoce morza mogą być jak najbardziej różne - krewetki, małże, kalmary, mule.

Ryż. Ten prawdziwy do paelli - calasparra lub bomba nie zawsze jest dostępny więc najczęściej zastępuję go ryżem do risotto - arborio. Ziarenka ryżu do paelli są krótkie i lekko okrągłe w kształcie.

Najważniejsze jest SOFRITO. Cebula z czosnkiem zeszklona na oliwie na bardzo wolnym ogniu. Czasem jeszcze dodana na tym etapie papryka. W tym wypadku będzie to cebula z czosnkiem. Dajmy jej czas, dwadzieścia minut co najmniej. To jest właśnie to, od czego wszystko się tutaj zaczyna...

Papryka. Picante pimentòn (pikantna) lub dulce pimentòn (słodka). Najważniejsze, aby była... wędzona. Znów trudno dostępna dlatego czasem zastępuję ją słodką papryką w proszku. Jeśli używam tej pikantnej to wystarczy jedynie szczypta! Ostatnio udało mi się kupić ją w Waitrose pod nazwą smoked paprika, firmy Bart. Spróbujcie najpierw i upewnijcie się czy jest pikantna.

Potrzebne będzie dość spore naczynie do przygotowania paelli. Idealnie - szerokie, jakaś duża patelnia, najlepiej wysoka. Z podanych składników uczta co najmniej na sześć osób.

PRZYGOTOWANIE:

Jeśli mamy zamiar użyć kalmarów lub małży (bez muszli), to najpierw kroimy kalmary na cienkie obręcze i smażymy krótko razem z małżami na tej samej oliwie, na której przygotujemy sofrito. Wyjmujemy z patelni łyżką cedzakową i odstawiamy.

Filety łososia kroimy w grubą kostkę, odstawiamy.

Cebulę obieramy, kroimy w kostkę i razem z drobno pokrojonym czosnkiem smażymy na oliwie na bardzo wolnym ogniu. Cebula powinna być zeszklona, nie może być brązowa. Po około 20 minutach dodajemy ryż, mieszamy i smażymy jeszcze chwilę razem z cebulą. Zalewamy gorącym bulionem, dodajemy pomidory, ewentualnie kalmary i małże i wszystko mieszamy. Gotujemy na wolnym ogniu aż ryż wchłonie bulion niemal w całości, około 15 - 20 minut. Można na tym etapie spróbować, ryż powinien być 'prawie gotowy'. Dodajemy paprykę w proszku, doprawiamy solą i pieprzem. W tym momencie dodajemy łososia, ewentualnie krewetki lub inne 'szybko gotujące się' owoce morza, gotujemy jeszcze na wolnym ogniu przez około 5 - 7 minut delikatnie mieszając. Zestawiamy z ognia i mieszamy z drobno pokrojoną natką pietruszki. Cytryny kroimy na ćwiartki. Podajemy z sokiem z cytryny, świeżo wyciśniętym nad talerzami.

Najlepiej podać paellę w tym samym naczyniu, w którym była przygotowana. Na tym polega cała magia, ta uczta... Idealnie gdy jest to paellera, ale z tak długą listą innych substytutów kto by się tam przejmował.

Prosta sprawa

2009-04-19T17:50:00.016+02:00

ZUPA KREM Z PIECZONYCH BATATÓW

SKŁADNIKI:

1 kg batatów

1 puszka mleczka kokosowego

2 łyżeczki czerwonej pasty curry

około 1/2 litra wody

4 łyżki oliwy

sok z połowy cytryny

sól

W przepisach czasem odstraszają mnie długie listy składników. Może trochę z wrodzonej niecierpliwości..., że skoro tyle tego to trzeba będzie robić i czekać, czekać, czekać. Wiem, czasem warto poczekać. Tym razem jednak nie trzeba.

Bataty były już tutaj pieczone z orzechami nerkowca i szałwią. Tym razem też pieczone, ale to dopiero początek. Kilka składników zaledwie. I oto chodzi. Zupa jest aksamitna, słodka, prosta w wykonaniu. Jednym z jej składników jest pikantna czerwona tajska pasta curry. Ja kupiłam słoiczek gotowej pasty. Warto coś takiego mieć w lodówce, gdyż łatwo przygotować proste szybkie danie. Wystarczy zmieszać trochę z mleczkiem kokosowym, a to wymieszać z podsmażonymi warzywami czy kurczakiem i podać z makaronem, najlepiej orientalnym.
Można przygotować taką pastę samemu. W jej skład wchodzą woda, czerwona papryczka chilli (19%), trawa cytrynowa (13%), czosnek (4%), ocet winny, oliwa, kolendra, cukier, sól, pieprz. Wszystkie składniki należy zmiksować na gładką masę.

Wracając do zupy. Można ją przygotować dzień wcześniej, a po nałożeniu do miseczki posypać pokruszonymi orzeszkami ziemnymi. Mimo tego, że pasta jest pikantna zupa będzie oczywiście łagodniejsza. Dla pewności można dodać na początek jedną łyżeczkę i spróbować.

Z podanych składników wychodzi około 6 porcji.

PRZYGOTOWANIE:

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 200 stopni.

Bataty myjemy, kroimy wzdłuż na pół (nie obieramy), przekładamy do naczynia żaroodpornego lub blaszki, polewamy oliwą i pieczemy do miękkości czyli około pół godziny. Po upieczeniu wyjmujemy z piekarnika i odstawiamy do ostygnięcia.
Po ostygnięciu usuwamy skórkę z batatów a miąższ i oliwę, w której się piekły przekładamy do głębokiego naczynia i miksujemy przy użyciu blendera. Dodajemy mleczko kokosowe, pastę curry, sok z cytryny, szczyptę soli i wszystko dokładnie mieszamy. Powstanie dość gęsta masa. Stopniowo dolewamy wodę (zimną) i wszystko dokładnie mieszamy. Ilość wody można zwiększyć, aby uzyskać pożądaną konsystencję. Tak przygotowaną zupę przelewamy do garnka i podgrzewamy na wolnym ogniu. Na koniec sprawdzamy jeszcze smak, może potrzebować trochę soli.

Błyszczą

2009-04-18T20:02:00.017+02:00

SAŁATA Z PIECZONYMI POMIDORAMI I GRILLOWANĄ CUKINIĄ

SKŁADNIKI:

1 sałata

350 g pomidorków koktajlowych

2 cukinie

3 łyżki pestek z dyni

3 ząbki czosnku

4 łyżki oliwy z oliwek

2 łyżki octu balsamicznego

sól i pieprz

Pomidory błyszczą, czosnek łagodnieje, cukinia nabiera charakteru, pestki dyni podskakują na patelni. No i ten sok z pieczonych pomidorków zmieszany z oliwą i octem balsamicznym. Potrzeba mi było czegoś takiego.

Część składników można przygotować dzień wcześniej, na przykład cukinię czy pomidorki. Te ostatnie upiec przy okazji czegoś innego żeby specjalnie dla nich nie rozgrzewać piekarnika.

Rozgrzewamy piekarnik to temperatury 180 stopni.

Pomidorki myjemy, osuszamy i przekładamy do naczynia żaroodpornego lub blaszki. Czosnek obieramy i drobno kroimy. Nie radzę przeciskać go przez praskę do czosnku gdyż będzie zbyt drobny i może się przypalić podczas pieczenia. Czosnek mieszamy z oliwą z oliwek i polewamy nią pomidorki, wstawiamy do piekarnika i pieczemy przez około 10 minut, do momentu aż skórka na pomidorkach popęka i puszczą trochę soku. Wyjmujemy z piekarnika i odstawiamy do wystygnięcia.
Cukinię myjemy i kroimy na bardzo cienkie plastry. Ja używam do tego specjalnego nożyka do obierania warzyw, plasterki wychodzą naprawdę cienkie. Cukinię grillujemy na patelni grillowej, odstawiamy do ostygnięcia.
Pestki dyni prażymy na suchej patelni, często mieszamy (będą 'podskakiwać).
Pomidory przecedzamy zlewając sok do miseczki, a do oliwy z sokiem z pomidorów dodajemy ocet balsamiczny, sól i pieprz i wszystko dokładnie mieszamy.
Sałatę myjemy i rwiemy na mniejsze części, przekładamy do miski lub na talerze jeśli mają być pojedyncze porcje. Rozkładamy na niej cukinię, pomidorki razem z czosnkiem, który został w sitku, posypujemy pestkami z dyni.
Tuż przed podaniem polewamy dressingiem.

Składniki podałam na 4 porcje.

Każdy ma swoją

2009-04-17T21:11:00.012+02:00

ZUPA CEBULOWA

Moja jest z kminkiem, ze szczyptą słodkiej papryki, z dużą ilością pieprzu, bez białego wina. Lubię jak jest gęsta. Kiedyś po bardzo długim spacerze w górach trafiliśmy do małej restauracji i tam właśnie odkryłam mój smak cebulowej. Kminek... koniecznie. Nie wyobrażam sobie zupy cebulowej bez odrobiny kminku. Każdy ma swoją wersję...

SKŁADNIKI:

około 8 porcji

1 kg cebuli

2 litry bulionu

3 łyżki koncentratu pomidorowego

2 łyżeczki słodkiej papryki w proszku

2 łyżki cukru

szczypta kminku

2 łyżki masła

2 łyżki mąki

3 łyżki oliwy

sól i pieprz

Cebulę obieramy i kroimy w kostkę. Smażymy na oliwie na wolnym ogniu przez około 20 minut mieszając od czasu do czasu. Pod koniec smażenia dodajemy cukier, mieszamy. Zalewamy bulionem, gotujemy około 15 minut. Pod koniec gotowania dodajemy koncentrat pomidorowy i paprykę w proszku. Na patelni robimy zasmażkę. Rozpuszczamy masło i dodajemy mąkę, dokładnie mieszamy i smażymy na złoto. Mieszając zupę dodajemy do niej zasmażkę. Doprawiamy solą i pieprzem i gotujemy na wolnym ogniu przez kolejne 5 minut.

Cała biała

2009-04-14T18:07:00.009+02:00

LAZANIA Z PIECZARKAMI I SZPINAKIEM

No prawie cała biała... , ale kto by nie chciał czegoś zielonego gdy wiosna taka piękna... Uwielbiam lazanię. Czasami jednak mam ochotę na wersję bez mięsa i ta wydaje się być doskonała. Szukałam inspiracji w DELIA'S VEGETARIAN COLLECTION i znalazłam przepis na lazanię z ricottą, szpinakiem i orzechami piniowymi (Spinach and ricotta lasagne with pine nuts). Oryginalnego przepisu jeszcze nie próbowałam, ale myślę, że warto więc może skuszę się w najbliższej przyszłości. Tymczasem polecam moją pieczarkowo szpinakową wersję.

Inny przepis z tej książki to ryżowa sałatka z pesto.

SKŁADNIKI:

dla 4 - 6 osób

SOS BESZAMELOWY:

850 ml mleka

50 g masła

50 g mąki

1 liść laurowy

szczypta gałki muszkatołowej

sól i pieprz

ewentualnie 2 łyżki parmezanu

LAZANIA:

600 g szpinaku

12 płatków makaronu do lazanii

1/2 kg pieczarek

małe opakowanie kwaśnej śmietany

2 cebule

3 ząbki czosnku

sól i pieprz

2 łyżki oliwy

200 g startego żółtego sera

Potrzebne będzie prostokątne żaroodporne naczynie o wymiarach około 20 na 30 cm, które smarujemy oliwą.

Rozgrzewamy piekarnik to temperatury 180 stopni.

Najpierw przygotowujemy sos beszamelowy. Delia podaje nieco ułatwiony sposób mianowicie mleko, mąkę, masło i liść laurowy mieszamy razem w garnku i gotujemy na średnim ogniu ciągle mieszając do momentu aż sos zgęstnieje. Zmniejszamy ogień i gotujemy jeszcze przez około 5 minut. Wyjmujemy liść laurowy, przyprawiamy solą, pieprzem, gałką muszkatołową i odstawiamy. Można ewentualnie dodać jeszcze 2 łyżki parmezanu. Ja zamiast parmezanu czasem dodaję 4 łyżki sera żółtego.

Szpinak myjemy i przelewamy wrzątkiem. Odstawiamy.

Cebulę kroimy w kostkę, szklimy na oliwie. Dodajemy pokrojone w plastry pieczarki i smażymy razem z cebulą aż puszczą sok. Zestawiamy z ognia i dodajemy szpinak, śmietanę i przeciśnięty czosnek. Sos będzie dość rzadki, ale zostanie później wchłonięty przez makaron. Doprawiamy solą i pieprzem.

Na dno naczynia wylewamy trochę sosu beszamelowego, następnie nakładamy trochę sosu z pieczarkami i szpinakiem, przykrywamy makaronem i powtarzamy czynność aż będą co najmniej trzy warstwy makaronu. Ostatnią powinna być gruba warstwa sosu beszamelowego, pokrywająca całość dania.

Wstawiamy do piekarnika na około 40-50 minut, do momentu kiedy makaron będzie ugotowany a wierzch spieczony. Pod koniec pieczenia wierzch lazanii posypujemy żółtym serem.

Różnica temperatur

2009-04-07T21:33:00.009+02:00

KACZKA Z SOSEM MIODOWO POMARAŃCZOWYM

M. nie przejdzie obojętnie obok kaczki. Ja..., no cóż... czasem. Tym bardziej chciałam ją trochę oswoić. Sosem miodowo pomarańczowym. Najciekawsza jest właśnie ta różnica temperatur, gorąca kaczka i zimny sos. I jeszcze grube plastry pomarańczy. Polecam z czerwonym ryżem.

SKŁADNIKI:

(dla 2 osób)

2 piersi z kaczki

2 pomarańcze

3 łyżki miodu

sól, pieprz

Z jednej pomarańczy wyciskamy sok i przelewamy do miseczki. Do soku dodajemy miód i dokładnie mieszamy. Odstawiamy.
Drugą pomarańczę obieramy i kroimy na grube plastry.
Piersi kaczki myjemy i osuszamy papierowym ręcznikiem. Stronę ze skórką nacinamy w poprzek zachowując małe odstępy. Przyprawiamy solą i pieprzem. Piersi zaczynamy smażyć skórką do dołu, najpierw na wolnym ogniu. Jak tylko wytopi się trochę tłuszczu, po około 5 minutach, zwiększamy trochę moc palnika i smażymy przez kolejne 3 minuty, przewracamy i smażymy przez kolejne 10 do 12 minut. Po tym czasie mięso powinno być różowe. Można jeszcze raz przewrócić na chwilę i podpiec jeszcze skórkę.
Kroimy piersi na plastry, przekładamy na talerz i polewamy sosem. Podajemy z plastrami pomarańczy i na przykład czerwonym ryżem.

Ciastka z tęsknoty

2009-03-29T18:35:00.018+02:00

CIASTKA ORZECHOWE

Wczoraj upiekłam ciastka orzechowe. Dla M. , z tęsknoty. Bo go nie było już trzeci dzień. Z pięciu bardzo długich dni. Jeszcze nigdy przedtem nie piekłam żadnych ciastek. Tym bardziej z tęsknoty. Są... najlepsze na świecie, najpyszniejsze ciasteczka jakie jadłam. Kruche, rozpływają się w ustach, chce się sięgać po kolejne i kolejne. I jeśli tęsknotę dałoby się przeliczyć na orzechowe ciasteczka to byłoby jej dokładnie trzydzieści.

Ciasteczka upiekłam z orzechami pekan (tak jak podano w przepisie). Myślę jednak, że można je zastąpić włoskimi, mają bardzo podobną konsystencję.
Wychodzi około trzydziestu ciasteczek.

SKŁADNIKI:

110 g orzechów pekan lub włoskich (łuskanych)

110 g masła

2 łyżki cukru

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

150 g mąki

cukier puder (do obtoczenia)

Masło powinno być miękkie więc wyjmujemy je odpowiednio wcześniej z lodówki. W przepisie podano, że blaszkę należy uprzednio wysmarować masłem. Ja tylko wyłożyłam papierem do pieczenia.

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 150 stopni.

Orzechy rozdrabniamy przy użyciu robota kuchennego. Powinny być mniej więcej tak drobne jak bułka tarta. Miksujemy masło z cukrem na gładką i puszystą masę, dodajemy ekstrakt z wanilii i rozdrobnione orzechy. Miksujemy chwilę, następnie dodajemy mąkę i znów jeszcze chwilę miksujemy aż wszystkie składniki będą połączone.
Od masy odrywamy kawałeczki ciasta wielkości orzecha włoskiego, formujemy w dłoniach kulki i lekko spłaszczamy na blaszce. Należy zachować 3 cm odstępy pomiędzy ciastkami. Pieczemy przez... 29 minut (tak podano w przepisie) i dokładnie tyle czasu potrzeba aby były ładnie upieczone i lekko brązowe. Wyjmujemy z piekarnika, studzimy przez 3 minuty, następnie każde ciasteczko obtaczamy w cukrze pudrze, z powrotem układamy na blaszce, wstawiamy do piekarnika jeszcze na minutę, po czym wyjmujemy i studzimy.
Można je przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku.

Przepis pochodzi ze strony Waitrose, w oryginale noszą nazwę PECAN PUFFS.

Wielki stół

2009-03-26T18:08:00.005+01:00

GULASZ Z SUSZONYMI ŚLIWKAMI I SZALOTKAMI

Marzy mi się wielki stół (miejsce żeby go wstawić również). Na czternaście osób, co najmniej. Zrobiłabym wtedy taki gulasz i wszyscy by zasiedli przy tym wielkim stole i byłoby... Byłoby tak jak się wraca z długiej podróży do domu albo z jakiejś wyprawy, długiego spaceru. I jeszcze do tego mógłby padać deszcz, nawet mogłaby być ulewa. Bo jak jest taki duży stół, tyle ludzi i... dobry gulasz to niech sobie nawet leje za oknem.

Wołowina i suszone owoce to idealne połączenie. Gulasz na ciemnym piwie to jedna propozycja. Tym razem wersja nieco prostsza - wołowina, suszone śliwki i szalotki.

SKŁADNIKI:

800 g wołowiny na gulasz

15 szalotek

250 suszonych śliwek bez pestek

1 litr bulionu (może być z kostki)

4 łyżki mąki

3 łyżki oliwy

sól, pieprz

Wołowinę należy obtoczyć w mące i podsmażyć krótko na oliwie. Przekładamy do garnka, w którym będzie się gotował gulasz, zalewamy bulionem i gotujemy na wolnym ogniu przez godzinę do półtorej. Dodajemy śliwki i gotujemy przez kolejne pół godziny. Szalotki obieramy, dodajemy do gulaszu w całości i gotujemy aż wołowina będzie miękka, około pół godziny. Doprawiamy solą i pieprzem.

No i ta myśl

2009-03-22T22:24:00.008+01:00

SAŁATKA MAKARONOWA Z PIECZONYMI WARZYWAMI

Ech wiosna. Tu gdzie jestem przyszła już jakiś czas temu. Niebo bez chmur i prawdziwe wiosenne słońce jest jednak dopiero od kilku dni i po prostu nie mogę i nie chcę się nim nacieszyć. Niech już zostanie i nie idzie sobie. W ogrodzie rabarbar piękny soczysty, pachnący. Natka pietruszki ma się wspaniale. Nasiona wszelkich możliwych warzyw i ziół jeszcze w torebkach, czekają na wysianie. Na razie przygotowujemy zagony, płotki z gałęzi, taki sobie projekt. Nie powiem żeby było z górki, ale słońce w końcu nam towarzyszy i rekompensuje wszelkie zmęczenie. A po całym dniu pracy w ogrodzie czujemy, że zrobiliśmy coś dobrego, treściwego, że nie zmarnowaliśmy pięknego dnia. No i ta myśl o wspaniałych pomidorach o smaku pomidorów, cukinii do grillowania, buraku na chłodnik...

Ta sałatka to powiedzmy sobie podtrzymanie tematu z ostatniego posta. Tak samo przygotowane warzywa wymieszałam z makaronem. Nie potrzeba żadnego dodatkowego sosu ponieważ sok, jaki puszczą warzywa podczas pieczenia będzie tu idealnie pasował. Świetna sałatka na grillowe spotkanie.

SKŁADNIKI:

250 g małego makaronu

2 czerwone papryki

2 cukinie

2 bakłażany

2 czerwone cebule

4 marchewki

1 główka czosnku

7 łyżek oliwy z oliwek

sól, pieprz

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 180 stopni.

Makaron gotujemy, odcedzamy i mieszamy z 2 łyżkami oliwy z oliwek, odstawiamy.

Wszystkie warzywa kroimy w grubą kostkę, główkę czosnku dzielimy na ząbki, obieramy. Wszystko przekładamy do blaszki lub naczynia żaroodpornego i dokładnie mieszamy razem z pozostałą oliwą z oliwek. Doprawiamy solą i pieprzem i pieczemy aż warzywa będą miękkie. Podczas pieczenia mieszamy jeszcze warzywa dwukrotnie.

Upieczone warzywa mieszamy z makaronem, ewentualnie doprawiamy solą i pieprzem. Można podawać na ciepło lub na zimno.

Zjeść kolor

2009-03-17T19:47:00.012+01:00

WARZYWA PIECZONE

Przeczytałabym sobie Judytę. To znaczy książki o Judycie. Czyli książki Katarzyny Grocholi. Po raz kolejny zresztą. Uwielbiam. Zwłaszcza u progu wiosny kiedy się chce zmieniać fryzurę, przestawiać meble, malować ściany. W głowie mi plany dalekosiężne, więcej i bardziej niż po Nowym Roku. Nie, styczeń jest zdecydowanie najgorszym miesiącem do planowania. Uwielbiam jak w Judycie przychodzi wiosna, wtedy nawet ja uciekłabym z miasta. Może kiedyś się odważę.

W poszukiwaniu koloru znalazłam właśnie to. Pieczone warzywa. W zasadzie można rozwinąć repertuar i wykorzystać jeszcze więcej innych - brokuły, pomidorki koktajlowe, a z przypraw na przykład zioła prowansalskie. Można ewentualnie dodać jeszcze dwie łyżki oliwy z oliwek, doprawić solą i pieprzem. Pyszne na ciepło, na zimno również jak najbardziej.

SKŁADNIKI:

2 czerwone papryki

2 cukinie

2 bakłażany

2 czerwone cebule

4 marchewki

1 główka czosnku

5 łyżek oliwy z oliwek

sól, pieprz

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 180 stopni. Wszystkie warzywa kroimy w grubą kostkę, główkę czosnku dzielimy na ząbki, obieramy. Wszystko przekładamy do blaszki lub naczynia żaroodpornego i dokładnie mieszamy razem z oliwą z oliwek. Doprawiamy solą i pieprzem i pieczemy aż warzywa będą miękkie. Podczas pieczenia mieszamy jeszcze warzywa dwukrotnie.

Pozytywna pleśń

2009-03-10T21:57:00.011+01:00

SAŁATA Z SEREM PLEŚNIOWYM I ORZECHAMI PINIOWYMI

Uwielbiam odkrywać nowe przepisy na sałatki. Zgadywać najpierw jakie będą, wyobrażać sobie, domyślać się, planować kiedy zrobię, komu na pewno będzie smakować. W końcu - co by tu zmienić, pójść dalej. Tak było tym razem.
WAITROSE FOOD ILLUSTRATED jest dla mnie ciągłą inspiracją. Lipcowy numer 2008 to podróż po Francji, zwłaszcza po tych mniej popularnych miejscach i odkrywanie lokalnych przysmaków. BLUE CHEESE SALAD FROM AUVERGNE jest właśnie wycinkiem tej podróży.

W oryginalnym przepisie są orzechy włoskie, ja zastąpiłam je piniowymi i jest to jedyna zmiana jakiej dokonałam w składnikach. Sery Saint Agur lub Fourme d'Ambert są szczególnie polecane do tej sałatki, ale myślę, że każdy łagodny ser pleśniowy będzie dobry. Można kierować się indywidualnymi upodobaniami w tej kwestii. Ilość składników w przepisie podano na cztery osoby. Uważam jednak, że na tyle osób warto je jednak nieco zwiększyć...

Zamiast podpiekać kromki bagietki w piekarniku wrzuciłam je do tostera. Ser powinno się rozsmarować na kromkach bagietki, ale ja zwyczajnie pokruszyłam go i rozłożyłam na sałacie. Orzechy (zwłaszcza piniowe) warto uprażyć najpierw na suchej patelni lub w piekarniku.

Jeszcze słowo o dressingu. Zdecydowany w smaku. Absolutnie pyszny.

SKŁADNIKI:

150 g sera pleśniowego

1 mała bagietka

100 g sałaty

30 g orzechów (włoskich lub piniowych)

DRESSING:

1 łyżeczka musztardy Dijon

1 łyżka octu z czerwonego wina

1 szalotka

2 łyżki oliwy z oliwek

2 łyżki oleju słonecznikowego

Najpierw dressing. Szalotkę drobno kroimy i mieszamy dokładnie z pozostałymi składnikami dressingu. Odstawiamy.

Bagietkę kroimy na kromki, a każdą z nich na ćwiartki, podpiekamy w piekarniku lub tosterze. Sałatę rwiemy, rozkładamy na talerzach. Na sałacie rozkładamy bagietkę, pokruszony ser, posypujemy orzechami i tuż przed podaniem polewamy dressingiem.

Chrupiący i bąblujący

2009-03-06T22:33:00.014+01:00

COTTAGE PIE

Uwielbiam ten chrupiący wierzch ziemniaczanego purèe i 'bąblujący' przy brzegach naczynia sos. Bardzo, bardzo gorące. Warto poczekać chwilę, aż się 'uspokoi'. Pracochłonne, przyznam. Ziemniaki, purèe, sos, potem jeszcze zapiekanie w piekarniku... Warto jednak. Można przygotować dzień wcześniej i zapiec tuż przed podaniem.

Często obok COTTAGE PIE można się spotkać z nazwą SHEPHERD'S PIE, które przygotowuje się w identyczny sposób, ale z jagnięciny.

SKŁADNIKI:

(6 - 8 osób)

1 kg ziemniaków

3 łyżki masła

1/2 kg mielonego mięsa wołowego

300 ml bulionu (może być z kostki)

150 ml czerwonego wina

2 cebule

2 ząbki czosnku

3 średnie marchewki

3 łyżki sosu Worcestershire

25 g mąki

1 łyżka oliwy lub oleju

sól, pieprz, ewentualnie cukier

Potrzebne będzie naczynie żaroodporne o wielkości około 20 na 30 cm. Można również przygotować mniejsze porcje, indywidualne, w małych naczyniach żaroodpornych.

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 200 stopni.

Ziemniaki obieramy i gotujemy w osolonej wodzie do miękkości. Odcedzamy i jeszcze chwilę trzymamy na palniku (co chwila potrząsając garnkiem), aby je dokładnie odparować. Wrzucamy do garnka masło i tłuczkiem do ziemniaków rozdrabniamy je na gładką masę. Odstawiamy.

Na patelni szklimy cebulę na oliwie, dodajemy czosnek, mięso i smażymy wszystko razem przez około 5 minut. Dodajemy mąkę, mieszamy dokładnie i smażymy jeszcze przez około minutę. Przekładamy wszystko do garnka, zalewamy bulionem oraz czerwonym winem. Gotujemy na wolnym ogniu przez około 15 minut. Dodajemy pokrojoną w plasterki marchewkę i gotujemy jeszcze około 10 minut. Doprawiamy sosem Worcestershire, solą, pieprzem i ewentualnie cukrem.

Przelewamy wszystko do naczynia żaroodpornego i przykrywamy dokładnie warstwą ziemniaczanego purèe. Zapiekamy w piekarniku do momentu aż wierzch purèe lekko się spiecze.

Do purèe można dodać drobno pokrojoną natkę pietruszki czy koperek. Do sosu natomiast pieczarki czy groszek, według własnego uznania.

Z tych odkrytych

2009-03-02T19:06:00.013+01:00

PURÈE Z BRUKWI

No dobra, przyznaję się. Dopóki nie sprawdziłam w słowniku nie wiedziałam nawet jak to warzywo nazwać. Podobnie było z pasternakiem. Trochę głupio. No, ale w końcu człowiek uczy się całe życie...

Niestety brukiew jest mało popularna w Polsce. A może najzwyczajniej jeszcze nie odkryta? Pomijana? W każdym razie na pewno jeszcze jej nie doceniliśmy. A szkoda, bo jest absolutnie pyszna!

To, że purèe nie jest w tym wypadku gładką masą jest zamierzone. Jeśli chodzi o brukiew uwielbiam takie właśnie pół na pół. Masło sprawia, że brukiew nieco łagodnieje w smaku, nadaje jej charakteru. Idealny dodatek na przykład do kaczki czy gulaszu.

SKŁADNIKI:

na 4 osoby

2 średnie brukwie

3 łyżki masła

sól, pieprz

Brukiew obieramy i kroimy w dość dużą kostkę, około 1 cm. Zalewamy posolonym wrzątkiem i gotujemy do miękkości. Odcedzamy, dodajemy masło i tłuczkiem do ziemniaków rozdrabniamy tak, aby częściowo powstało purèe, a jednocześnie zostały większe kawałki. Można oczywiście przepuścić ją na przykład przez praskę do ziemniaków i uzyskać wtedy gładką masę. Na koniec doprawiamy jeszcze solą i pieprzem. Podajemy na ciepło.

Zastąpić słońce

2009-02-27T22:36:00.009+01:00

SAŁATKA Z FETĄ I POMARAŃCZAMI

Chwytam się wszystkiego co ma związek ze słońcem. Wiem, że pomarańcze to bardziej zimowy przysmak, ale zapominam o tym. Ważny jest ich kolor i orzeźwiający smak. Tak naprawdę tę sałatkę zrobiłam już wcześniej, kiedy za oknem leżała jeszcze gruba warstwa śniegu. Tu gdzie jestem nie ma już po nim śladu. Było dziś za to piękne słońce, takie pierwsze mocne, wiosenne?

SKŁADNIKI:

na 4 osoby

1 duża sałata

2 pomarańcze

50 g czarnych oliwek

1 czerwona cebula

200 g sera feta

3 łyżki oliwy z oliwek

pieprz (i ewentualnie sól)

Najpierw przygotowujemy pomarańcze. Należy odkroić wierzch i spód pomarańczy, ułożyć na desce do krojenia i odkroić resztę skórki dookoła owocu, od góry do dołu usuwając przy tym jednocześnie jak najwięcej białej części. Tak przygotowaną pomarańczę kroimy na plastry, a każdy z nich jeszcze na cztery równe części. Przekładamy do miseczki razem z sokiem, który 'wycisnął się' podczas krojenia. Odstawiamy.

Sałatę rwiemy na mniejsze części i układamy na talerzach. Układamy na niej oliwki i pokrojony w kostkę lub pokruszony ser feta. Cebulę obieramy i kroimy na cienkie plastry, rozkładamy jej cząstki na sałacie. Na koniec układamy pomarańcze i polewamy sałatkę sokiem, który wcześniej zachowaliśmy. Dodatkowo 'chlapiemy' oliwą z oliwek i doprawiamy pieprzem. Jeśli feta nie jest słona można doprawić sałatkę solą.

Marchewa

2009-02-23T14:45:00.006+01:00

MARCHEWKA PIECZONA Z MIODEM

Czego to człowiek nie zrobi z tęsknoty za wiosną... Za kolorami, żywą i soczystą zielenią szczególnie. Jest jednak już w powietrzu coś wiosennego, tak mi się przynajmniej wydaje...

Marchew i miód to bardzo dobre połączenie. Uwielbiam kolor i słodycz tego dania. Idealnie pasuje do pieczonego kurczaka.

SKŁADNIKI (na 4 osoby):

1/2 kg marchewki

4 łyżki oliwy z oliwek

4 łyżki miodu

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 190 stopni.

Marchew dokładnie myjemy, ale nie pozbywamy się skórki. Jeśli marchew jest duża kroimy ją na trzy części. Przekładamy do naczynia, w którym będzie się piec, mieszamy dokładnie z oliwą z oliwek i wstawiamy do piekarnika na około 15 - 20 minut. Dodajemy do marchewki miód, wszystko dokładnie mieszamy i pieczemy jeszcze maksymalnie 10 minut. Można spróbować i sprawdzić czy jest już wystarczająco miękka.

Coś jeszcze

2009-02-20T17:55:00.009+01:00

CIASTO CZEKOLADOWE Z KAWĄ

Tak, wiem. O czekoladę głównie tu chodzi, ale tak jak ostatnim razem miało być coś jeszcze, koniecznie. Kawa i czekolada pasują do siebie idealnie.

Przepis znalazłam w książce Nigelli Lawson pod tytułem 'FEAST'. Jeszcze ciekawszy jest podtytuł książki: 'FOOD THAT CELEBRATES LIFE'. I jest w tych słowach wszystko co chciałabym mówić o jedzeniu, zwłaszcza o takim czekoladowym cieście.
Właściwie to nie jestem do końca pewna czy powinnam nazwać je ciastem... Jest bardzo kremowe, rozpływa się w ustach... No i ta kawa... Zresztą, nie ma co się zastanawiać nad określeniami..., przy jego jedzeniu i tak brakuje słów.

Nie miałam akurat żadnego likieru kawowego więc wymieszałam 2 łyżki naprawdę mocnego espresso z 2 łyżkami likieru Baileys.

SKŁADNIKI:

150 g ciemnej czekolady (co najmniej 70%)

150 g masła

6 jajek

250 g cukru

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

75 g mąki

5 łyżeczek kawy rozpuszczalnej

4 łyżki likieru TIA MARIA lub innego likieru kawowego

masło do wysmarowania tortownicy

Potrzebna będzie forma do ciasta (tortownica) o średnicy 23 cm uprzednio wysmarowana masłem. Wszystkie składniki powinny mieć temperaturę pokojową więc wyjmujemy je odpowiednio wcześniej z lodówki.

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 180 stopni.

Czekoladę łamiemy i razem z masłem rozpuszczamy w misce umieszczonej nad garnkiem gotującej się wody, mieszając od czasu do czasu, odstawiamy do lekkiego przestygnięcia.
Jajka, cukier i ekstrakt z wanilii ubijamy na gładką masę, powinny co najmniej podwoić swoją objętość. Do masy dodajemy mąkę i kawę rozpuszczalną i dokładnie wszystko mieszamy. Dodajemy rozpuszczoną czekoladę z masłem i jeszcze raz wszystko mieszamy.
Przekładamy masę do tortownicy i pieczemy przez około 35 - 40 minut. Po upieczeniu spód ciasta powinien być bardzo wilgotny. Zaraz po wyjęciu z piekarnika polewamy wierzch ciasta likierem.

Po przestygnięciu ciasto można oprószyć kakaem.

Tym przepisem chciałabym się przyłączyć do wspólnego blogowego czekoladowego szaleństwa czyli CZEKOLADOWEGO WEEKENDU zorganizowanego przez Beę z bloga MOJA KUCHNIA.

Z dwojga najlepszego

2009-02-17T22:02:00.010+01:00

SERNIKOBROWNIES

Zwykle trzeba wybierać. Nie można mieć wszystkiego na raz. Szczególnie tego najlepszego. A tu? Proszę bardzo. Obłędne czekoladowe i sernik w jednym! Miałam ochotę na czekoladowe ciasto... Szperałam..., nie chciałam zwykłego, takiego po prostu czekoladowego. Miało być coś jeszcze - może odrobina kawy, może likieru pomarańczowego. Miało smakować czymś jeszcze.

Przepis znalazłam na blogu Liski. I... szkoda, że tego ciasta nie odkryłam wcześniej.

W oryginalnym przepisie Liski to ciasto jest z wiśniami, które tym razem pominęłam. Użyłam też trochę większej blaszki 26 na 34 cm, którą wysmarowałam masłem, ale nie wykładałam jej papierem do pieczenia. Rzeczywiście można użyć mniej cukru, ciasto wyszło bardzo słodkie.

SKŁADNIKI:

200 g gorzkiej czekolady (co najmniej 70%)

200 g masła

400 g cukru pudru

5 jajek

100 g mąki

500 g sera kremowego

cukier waniliowy lub 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 170 stopni. Blaszkę o wymiarach około 20 na 30 cm smarujemy masłem i ewentualnie wykładamy papierem do pieczenia. Czekoladę rozpuszczamy w miseczce umieszczonej nad garnkiem gotującej się wody, studzimy. Masło (o temperaturze pokojowej) i 250 g cukru pudru miksujemy na gładką masę, następnie dodajemy jajka. Bardzo ważne jest, aby dodawać je stopniowo, miksując masę przed dodaniem następnego. Wlewamy rozpuszczoną i ostudzoną czekoladę, miksujemy. Dodajemy mąkę, znów miksujemy.

3/4 masy przekładamy do blaszki.

W drugiej misce przygotowujemy masę serową. Ucieramy ser, resztę cukru, resztę jajek i cukier waniliowy. Masa powinna być gładka.

Wylewamy masę serową na masę czekoladową, a na wierzch przekładamy pozostałą część masy czekoladowej. Pieczemy około 50 minut do godziny. Studzimy w otwartym piekarniku.

Ryżykownie

2009-02-13T19:53:00.013+01:00

SAŁATKA Z RYŻU I PESTO

Hm, pomyślałam. Ale to pewnie z tych co nie robią dobrego pierwszego wrażenia a potem miłe zaskoczenie. I tak właśnie było. Nie spodziewałam się. Pycha na ciepło i na zimno. Teraz to chyba będę miała problem czy lepiej pesto z makaronem czy z ryżem...

Delia Smith zebrała swoje przepisy wegetariańskie w książce DELIA'S VEGETARIAN COLLECTION. Stąd właśnie pochodzi ten. W ogóle cała książka jest świetna. Pięknie wydana i to chciałabym podkreślić, bo książki tej autorki nie zawsze przypadały mi do gustu ze względu na szatę graficzną. Ta jednak przyciąga, inspiruje, wspaniałe zdjęcia.

Delia podaje przepis na pesto, ja poszłam jednak na łatwiznę i kupiłam gotowe (słoiczek, 170 g). W przepisie podano, że przed podaniem sałatkę można posypać parmezanem, listkami świeżej bazylii i posiekanym szczypiorkiem. Ja pozwoliłam sobie również dodać ten ostatni do sałatki. Polecam.

SKŁADNIKI:

PESTO:

50 g świeżej bazylii

1 ząbek czosnku

1 łyżka orzechów piniowych

6 łyżek oliwy z oliwek

25 g startego parmezanu

szczypta soli

SAŁATKA:

Delia podaje ilość ryżu w mililitrach, odmierzonego w naczyniu z miarką.

225 ml ryżu do risotto (arborio)

450 ml bulionu (może być z kostki)

sok z 1 cytryny

2 łyżki oliwy z oliwek

sól i pieprz

ewentualnie mały pęczek szczypiorku

Pesto. Zmiksować bazylię, czosnek, orzechy piniowe i oliwę z oliwek na gładką masę. Dodać starty parmezan, wymieszać.

Sałatka. Odmierzyć 225 ml ryżu i wymieszać go z 1/4 pesto. Przełożyć tak przygotowany ryż na patelnię i zalać gorącym bulionem. Przykryć i gotować na wolnym ogniu przez około 20 minut. Przełożyć ryż do miski, wymieszać z pozostałym pesto, oliwą z oliwek i sokiem z cytryny ( i ewentualnie szczypiorkiem), doprawić solą i pieprzem. Podawać na ciepło lub na zimno.

Kawa na trzy warstwy

2009-02-06T16:40:00.014+01:00

LATTE

W niedzielę zawsze pachnie świeżo zaparzoną kawą. Ale taką bez pośpiechu zupełnie. I po prostu kocham tę chwilę. Nawet wtedy, gdy mój mąż podkrada mi piankę...

SKŁADNIKI:

kawa

mleko

Ilość mleka i kawy uzależniona jest od tego, w jakiej wielkości szklance kawa będzie podana. Po spienieniu mleka powinno ono zająć mniej więcej trzy czwarte szklanki, a resztę powinno się uzupełnić zaparzoną wcześniej kawą.

To prostsze niż mogłoby się wydawać... Mleko spieniamy przy użyciu ciśnieniowego ekspresu do kawy wyposażonego w dyszę do spieniania mleka. Istotne jest, aby mleko spieniać w metalowym naczyniu. Przelewamy do wysokiej przezroczystej szklanki. Robimy kawę z ekspresu, przelewamy ją do dzbanka z dzióbkiem i powoli 'ciurkiem' wlewamy do mleka. Warstwy ułożą się same...

Im świeższe mleko tym lepiej będzie się spieniać.

Wrócił po jeszcze

2009-02-05T22:51:00.007+01:00

PIECZONE BATATY Z SZAŁWIĄ I ORZECHAMI NERKOWCA

Spróbował kawałek. Odwrócił się... i wrócił po jeszcze. Tak naprawdę połowa została zjedzona zanim trafiła na talerz... Nie można się oderwać. Bataty, szałwia, orzechy. Kontrast konsystencji, miękkie w środku bataty podkreślone chrupiącymi prażonymi orzechami. No i szałwia. Absolutnie 'niezastępowalna'.

SKŁADNIKI dla 4 osób:

4 duże bataty

garść orzechów nerkowca

3 łyżki świeżej szałwii

4 łyżki oliwy

Bataty kroimy wzdłuż na pół, a potem ponownie wzdłuż na ćwiartki, przekładamy do miski i 'wmasowujemy' w nie oliwę. Następnie dodajemy orzechy i szałwię i wszystko razem mieszamy. Przekładamy na blaszkę i pieczemy w temperaturze 200 stopni do momentu aż skórka będzie spieczona i chrupiąca, około 30 minut.

Rzecz w sosie

2009-01-24T18:50:00.007+01:00

TALERZ SAŁAT

Czasem mam ochotę na coś bardzo bardzo prostego. Na przykład talerz różnych sałat polany choćby świeżo wyciśniętym sokiem cytryny. W zasadzie to w sosie cała rzecz, bo cały ten talerz zwykłej niezwykłej sałaty może nabrać zupełnie nowego wymiaru. Moje dwa ulubione dressingi to czosnkowy i miodowo musztardowy.

Proporcje podaję na dwie osoby.

DRESSING Z CZOSNKIEM

4 łyżki oliwy z oliwek

2 łyżki octu winnego

1 ząbek czosnku (przeciśnięty)

DRESSING MIODOWO MUSZTARDOWY

3 łyżki oliwy z oliwek

1 łyżka octu winnego

1 łyżka octu balsamicznego (czasem pomijam)

1 łyżka miodu

1 łyżka musztardy ziarnistej (francuskiej)

W obydwu przypadkach należy wymieszać ze sobą wszystkie składniki i polać sałatę tuż przed podaniem.

Paprykowa i koniec

2009-01-20T21:23:00.009+01:00

ZUPA PAPRYKOWA Z KURCZAKIEM

Po śnieżnej kalafiorowej czas na coś śmielszego w smaku i kolorze. Konkretna, tak bym o niej powiedziała. Paprykowa i koniec. A jak pachnie!

SKŁADNIKI:

na 6 - 8 porcji

1,5 litra bulionu (może być z kostki)

2 czerwone papryki

2 średnie marchewki

2 piersi z kurczaka

1 cebula

2 puszki pomidorów

3 łyżki koncentratu pomidorowego

2 łyżeczki słodkiej papryki w proszku

2 łyżki oliwy

sól, pieprz, cukier

Cebulę, paprykę, marchewkę i pierś z kurczaka kroimy w kostkę. Cebulę smażymy krótko na oliwie, dodajemy pierś z kurczaka, znów krótko smażymy, dodajemy marchew i paprykę i mieszając smażymy jeszcze chwilę. Zalewamy bulionem, dodajemy pomidory i gotujemy aż marchew będzie miękka. Dodajemy koncentrat, paprykę w proszku, przyprawiamy solą, pieprzem i ewentualnie cukrem. Można podać z drobnym makaronem a przed podaniem posypać parmezanem.

P.S. FESTIWAL ZUPY

Kto to wymyślił?

2009-01-18T21:45:00.008+01:00

ZUPA KALAFIOROWA Z SEREM PLEŚNIOWYM

Kto to właściwie wymyślił, że początek roku to wielkie plany i postanowienia...? Dla mnie to czas hibernacji raczej i odkładania wszystkiego na później, na dłuższe i chociaż odrobinę cieplejsze dni. Dla mnie to czas czterech herbat na godzinę, zielonej z miętą, zielonej z limonką, zwykłej z cytryną i miodem, cynamonowej. To czas książki zaplątanej w kocu, nieważne na której stronie. I jak tu wymyślać ważne rzeczy...

Ale o zupie tak naprawdę chciałam. O takiej, która jest bardzo prosta, chyba trochę jak ten czas teraz. No i biała, zimowa, niech jej będzie. Kremowa. Z tym jednym miłym zaskoczeniem, serem pleśniowym.

SKŁADNIKI (4 - 6 porcji):

1 mały kalafior

1 mała cebula

150 g sera pleśniowego (np. Niebieski Lazur)

1 małe opakowanie śmietany 18 %

1 litr bulionu (może być z kostki)

1 łyżka oliwy

sól, pieprz

Kalafior dzielimy, następnie kroimy na mniejsze części. Cebulę kroimy w kostkę, smażymy krótko na oliwie i przekładamy do garnka, w którym będzie się gotowała zupa. Zalewamy bulionem i dodajemy kalafior. Gotujemy do momentu aż kalafior będzie miękki, doprawiamy solą i pieprzem, zestawiamy z ognia. Odlewamy trochę zupy do miseczki, odstawiamy do lekkiego schłodzenia, następnie mieszamy ze śmietaną i dodajemy do zupy. Połowę sera pleśniowego kruszymy na małe części, dodajemy do zupy. Przy pomocy blendera miksujemy zupę na krem. Podajemy z pokruszonym serem pleśniowym.

Gdyby zupa okazała się za gęsta można dodać trochę wody i ewentualnie jeszcze doprawić solą i pieprzem.

P.S. FESTIWAL ZUPY

Żeby podnieść smak

2009-01-13T22:10:00.004+01:00

BRUKSELKA Z JABŁKIEM

Można jej nie znosić. Zapachu, konsystencji. Potrafi się rozgotować z zewnątrz i jednocześnie być twarda w środku. Na to jednak ostatnio znalazłam sposób. Przeczytałam, że należy zrobić nożem krzyżyk u jej postawy tak, aby podczas gotowania woda dostawała się do środka. I działa.

No a co ze smakiem? Jabłko. Żeby nadać jej charakter, 'podnieść' smak.

SKŁADNIKI:

na dwie osoby

300 g brukselki

1 jabłko

1 łyżka masła

Jabłko obieramy, pozbywamy się gniazda nasiennego i drobno kroimy. Na patelni topimy masło i mieszając krótko podsmażamy na nim jabłko. Powinno tylko trochę zmięknąć, czas smażenia będzie zależał od odmiany. Brukselkę gotujemy i mieszamy z jabłkiem.

Ja osobiście nie dodaję do tego żadnych przypraw, ale można oczywiście doprawić solą i pieprzem.

Docenić zupę

2009-01-08T20:05:00.013+01:00

ZUPA WARZYWNA

Chyba nie można wyobrazić sobie niczego lepszego w mroźny dzień. Krzepiąca. Tak. W obliczu zimy takie słowo wydaje się najwłaściwsze. Gęsta, dużo warzyw, koniecznie dużo warzyw. Najróżniejszych. I czasem posypana parmezanem.

SKŁADNIKI:

Tak naprawdę proporcje warzyw mogą być różne, w zależności od indywidualnego smaku. Najważniejsza jest ich różnorodność. I jeszcze jedno, potrzebny będzie duży garnek.

4 marchewki

2 pory

seler naciowy

1 brokuł

1 mały kalafior

2 cukinie

pół kapusty lub 1 mała (najlepiej włoska, ale niekoniecznie)

około 2 litry bulionu (może być z kostki)

1 puszka pomidorów

sól, pieprz, cukier

odrobinę oliwy do smażenia

Marchew i pory drobno kroimy, krótko podsmażamy na patelni, a następnie przekładamy do garnka, w którym będzie się gotowała zupa. Zalewamy bulionem i dodajemy pomidory z puszki. Poszczególne warzywa kroimy na drobne kawałki, kapustę szatkujemy i dodajemy do zupy. Wszystko razem gotujemy do miękkości warzyw. Na koniec doprawiamy solą, pieprzem i cukrem. Na talerzu można posypać szczyptą parmezanu.

P.S. FESTIWAL ZUPY